Ans, de lelijkste van allemaal

(Door Edward Swier)
ANS (GPD) – Ze heeft niets dat haar aantrekkelijk maakt. Ans is de lelijkste van
allemaal. Maar toch komen ze zondag met z’n allen bij haar op visite. Om zo snel
mogelijk weer te vertrekken.

Ans is geen vrouw. Het is een stad. Een typisch Waalse voorstad van Luik. Met
hoge werkeloosheid, veel zwerfvuil op straat, grauwe huizen, eeuwige
wegwerkzaamheden, een ongezellig winkelcomplex met megasupermarkt, schijnbaar
willekeurig neergeplante benzinestations, een spoorlijn die dwars door alles
dendert én een klein bultje. ‘Stijgingspercentage 8 procent’ waarschuwen de
bordjes op de Côte d’Ans. Eigenlijk is het niet meer dan een straat. Links en
rechts huizen en garages. Met rolluiken. Overal rolluiken. Wat hier binnen
gebeurt, mag klaarblijkelijk niemand zien.

Deze plek staat in groot contrast met de rest van Luik-Bastenaken-Luik. La
Doyenne, de oudste nog bestaande wielerkoers ter wereld (anno 1892), is een
plaatje. Met beklimmingen van de Wanne, de Stockeu. En dat ene steile weggetje
in Houffalize, de Côte de Saint-Roch. De Haute-Levee vanzelfsprekend. En in de
finale de Côte de la Redoute, de Sprimont, de Côte du Sart-Tilman en de
Saint-Nicolas. Mooie uitdagingen in een prachtig landschap, ook dat is Wallonië.

Het laatste stukje bergop in Luik-Bastenaken-Luik (LBL) telt niet mee voor het
bergklassement – het is de tragiek van Ans. De Rue Walthère Jamar loopt echter
steil omhoog. De finish op de Rue Jean Jaurès ligt door de bocht heen. Drie
dagen voor Luik-Bastenaken-Luik is de Rue Jean Jaurès net zo lelijk als de rest
van het jaar. En zelfs zondag, met de gehele finishentourage, vrolijkt ze
nauwelijks op. Het is er tien, twaalfbaans breed. Maar belijning ontbreekt
goeddeels. Het voetgangerspad betreed je op eigen risico.

,,Die aankomst is niet mooi. Finishen langs de Maas, zoals vroeger, is meer
prestigieus”, erkent Philippe Van Holle, wielerjournalist bij de Waalse krant La
Dernière Heure. ,,Maar het gaat om de kilometers ervoor, de slotkilometers in
Ans. Een helling die niet als zodanig erkend wordt, maar die wel de koers
beslist. Hier moet je je inspanningen evalueren, je krachten doseren. Wie hier
te vroeg demarreert, valt stil. Je krijgt soms vier demarrages en dan nog is het
niet beslist. Dat maakt het zo boeiend.” Michael Boogerd kan er over meepraten.
Hij moest vaak nog nét buigen in Ans. Afgelopen jaar stond hij er voor de vierde
keer op het podium, naast de winnaar.

De mooiste aankomst van de vijf grote voorjaarsklassiekers? Ongetwijfeld die van
Parijs-Roubaix. Omdat die wielerbaan, na de lange kasseientocht, nu eenmaal iets
magisch heeft. Ook de Cauberg, slotklim van de Amstel Goldrace, mag er zijn.
Alpe d’Huez in Nederland. De Via Roma in San Remo is typisch Italiaans.
Drukdoenerij op de vierkante meter. Chaos en stijl hand in hand. Een straatje
verderop lopen vrouwen in bontjassen ongestoord te winkelen. De Hallebaan in
Ninove/Meerbeke, aankomststreep van de Ronde van Vlaanderen, is eigenlijk ook
niet zo heel veel bijzonders. Maar vanwege het gigantische enthousiasme van de
Vlamingen voor de koers, de aanwezigheid van duizenden vlaggendragers, en zo nu
en dan zelfs de koning op de gigantische eretribune – iedereen probeert VIP te
zijn op de dag van de Ronde – is het straatje een lust voor het oog.

Sinds 1992 finisht LBL in Ans, Dirk De Wolf was er de eerste winnaar. Volgens
Philippe Van Holle zijn er twee belangrijke redenen om in Ans te finishen. ,,De
laatste kilometers, ongetwijfeld. En de logistiek. Wedstrijden als deze, uit de
ProTour, vragen enorm veel plaats voor de hele entourage.” Er moet een heel
televisiedorp opgebouwd kunnen worden, twintig ploegen moeten er hun bus kunnen
stallen, honderden auto’s dienen een plekje te krijgen. In Luik is nauwelijks of
geen plaats. ,,We zien het ook in de Tour, parkings van supermarkten zijn meer
en meer in trek.”

Maar er zijn, natuurlijk werkt het zo in de hedendaagse wereld, ook andere
redenen. Het is niet toevallig dat Michel Daerden burgemeester van Ans is én
minister van Budget in het Waalse gewest én dat LBL in Ans finisht. Van Holle:
,,Finishen in Ans is, ook voor de komende jaren, volgens mij geen
discussiepunt.”

Tot opluchting van Laurent, behorend tot de ‘inventaris’ van Taverne Le Relais,
een kleine kroeg naast de finish. Er staan formica tafeltjes van het goedkoopste
soort. Het meest prominent zijn een tweetal ouderwetse flipperkasten en een
biljart. Laurent heeft er geen oog meer voor, zit vastgeroest aan zijn stoel.
,,Ieder jaar vrees ik weer dat de koers teruggaat naar Luik, dat ze ‘m daar weer
opeisen.” Hij zit al ruim voor het middaguur aan het bier. De barvrouw, begin
dertig, een diamantje in de neus en een gebit dat net als het pandje zelf wat
renovatie behoeft, lijkt hem al jaren zat te zijn. Ze is verheugd, maar minstens
zo verbaasd, over bezoek uit het buitenland. ,,Hier gebeurt nooit wat. Alleen
komende zondag. Dan staat het hier voor de deur helemaal vol. We zijn die zondag
ook open, de enige zondag in het jaar.”

Taverne Le Relais is één van de 1500 bedrijven en bedrijfjes in Ans waarover de
gemeente vol trots op haar website rept. Maar is het wel iets om trots op te
zijn? Oké het kroegje is, in tegenstelling tot tal van andere ondernemingen in
Ans, nog open. Wie even over straat wandelt hoeft geen moeite te doen om een
tiental failliete of opgedoekte zaken te vinden. De rest staat, lijkt het wel,
allemaal te koop. Zondag komt er volk genoeg, maar potentiële kopers zullen er
niet tussen zitten waarschijnlijk. Van Holle: ,,Zoals je een aantal jaren terug
het ‘cyclisme à deux vitesses’ had, renners met en zonder epo, zo heb je ook een
België dat zich op twee verschillende snelheden ontwikkelt. Wallonië loopt 10,
15 jaar achter op Vlaanderen, tracht de economie te ontwikkelen. We proberen
hier de kloof te dichten, wat niet gemakkelijk is. Maar beter laat dan nooit,
hè.”

Is er dan echt niets fraais in Ans? Natuurlijk wel. Het beste wat Ans te bieden
heeft, is een redelijk onderhouden, levensgroot verkeersbord op de Rue Jean
Jaurès. Vlak naast Taverne Le Relais. En zo’n beetje op de finishstreep van de
klassieker. Op het bord staan, duidelijk aangegeven, de uitvalswegen naar
Brussel, Antwerpen, ja zelfs Luik. Alles is beter dan hier, denk je als je de
wegwijzer ziet.

Voor de GPD-kranten, 20 april 2006

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Wielrennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s