Clara Hughes kan niet normaal zijn

Canadese (38) na schaatscarrìere weer terug op de fiets

(Door Edward Swier)
APELDOORN (GPD) – Twee maanden lang zwierf Clara Hughes met haar man en een kajak door het onherbergzame noorden van Canada. Op zoek naar zichzelf, na jaren in het keurslijf van een topschaatster, van Canadees rolmodel bovendien, te hebben geleefd. In Rwanda trachtte ze als ambassadeur van Right to Play kinderen het plezier in het leven terug te geven. Het was allemaal slechts bedoeld om de tijd te doden, om schijnbare rust te zoeken. ,,Ik wilde ervaren hoe het was om een beetje normaler te zijn, een beetje meer mens.”
Maar eigenlijk wist Clara Hughes, sinds ze op de Zomerspelen van Peking tv-commentaar bij de wieleronderdelen verzorgde, het al in haar achterhoofd. Ze kan niet ‘normaal’ zijn. Het vlammetje in haar is nog lang niet gedoofd. Ze is nog niet klaar als topsporter. ,,In augustus had ik weer die ongelooflijke drang om te presteren. Ik hou van de competitie, wil weten wat er nog mogelijk is.”
En dus stapte ze op de fiets, zoals vroeger. ,,Back to the old days.” Gisteren maakte Hughes haar rentree op het hoogste niveau, dertien maanden nadat ze haar schaatscarrière in Vancouver afsloot. Met de Canadese ploeg, ditmaal op een blinkend ‘karretje’ en niet met vlijmscherpe ijzers onder, werd Hughes zesde op de ploegenachtervolging. ,,Maar er is nog veel meer mogelijk. Dit is pas het begin. Ik heb zo veel van het schaatsen geleerd, ik word een betere wielrenster dan ik ooit ben geweest.”
De concurrentie is gewaarschuwd, want in 1996 was Hughes namelijk al heel goed op een fiets. Op de Spelen van 1996 in Atlanta won de Canadese tweemaal brons, in de wegwedstrijd en tijdrit. Ze behoort tot het selecte gezelschap van vier sporters die ooit medailles wonnen op de Zomer- en Winterspelen.
Waag het niet de wielersport haar grote liefde te noemen. ,,Ik heb tien jaren gefietst met de drang om ooit schaatsster te worden.” Haar allereerste serieuze internationale schaatswedstrijd was er ook al een in Nederland. ,,Ik reed in de B-groep, vlak voordat het hoofdprogramma begon. Er zaten in Thialf al 12.000 mensen, die vooral voor mijn Nederlandse tegenstandster juichten, maar ook voor mij. Ik won toen, het was enorm inspirerend.”
Exact zó ervaart Hughes, de olympisch schaatskampioene op de 5000 meter van Turijn, de wereldtitelstrijd op de Omnisport-baan in Apeldoorn. Het is een zelfde gevoel, ze komt – hoewel in een ‘vreemd land’ – weer thuis. ,,Hier fietsen zoveel mensen, overal op straat zie je ze. Geweldig. Het klinkt misschien wel een beetje zoetsappig, maar het betekent zoveel voor mij als Canadese om juist hier in Nederland de draad weer op te pakken. Het is alsof de geschiedenis zich herhaalt. De band tussen Canada en Nederland is altijd al zo groot geweest. Vlakbij mijn hotel is een monument voor de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog. Dan ben ik trots op Canada, trots onze opa’s en oma’s, dat wij bijdragen en hebben bijgedragen aan deze wereld.”
De sportieve vlam in Hughes, toch al 38, is nog lang niet gedoofd. ,,Dit kan ik nog jaren doen. Jeannie Longo fietst toch ook nog, die is al ver in de vijftig”, lacht ze. Maar vraag haar niet om de wens uit te spreken ook in Londen, op de ploegenachtervolging, een medaille te winnen. ,,Dat is nooit mijn doel op zich geweest. Ik wilde altijd alleen maar de wedstrijd van mijn leven rijden. Dat heeft me zes keer op het podium bij de Spelen gebracht.”

Voor de GPD-bladen, donderdag 24 maart 2011

Advertisements

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Baanwielrennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s