Daar kun je de klok op gelijkzetten

Michael Rasmussen blijft omstreden, ook met eigen ploeg

(Door Edward Swier)
DEN HAAG (GPD) – De hoofdrol in het grootste schandaal van de wielersport was voor een ploeg die zich liet sponsoren door een horlogemerk. Festina, fabrikant van dure klokjes, werd in de Tour van 1998 synoniem voor systematisch dopinggebruik. De onthullingen over misdragingen in het team leidden bijna tot een voortijdig einde van die Ronde van Frankrijk. Bijna vijftig jaar eerder, in 1951, dook Wim van Est, met een blinkende Pontiac om zijn pols, het ravijn in op de Aubisque. Het huwelijk tussen horlogemakers en de wielersport is bepaald geen gelukkige verbintenis.

Je kon er dus de klok op gelijkzetten toen Christina Watches haar entree in het peloton aankondigde. De vorming van de nieuwe Deense wielerploeg rond Michael Rasmussen kon onmogelijk gladjes verlopen. Daarvoor is de Deense coureur simpelweg een te moeilijk figuur. Al voor hij in 2007 als gele-truidrager uit de Tour de France is gegooid, werd duidelijk dat Rasmussen – bijnaam: de Schrielkip – veel rare trekjes heeft. En, wie een ploeg dan ook nog eens laat sponsoren door een horlogefabrikant weet, de wielergeschiedenis kennende, dat problemen niet uit konden blijven.
Volgens de laatste lijst van de UCI heeft Christina Watches, zoals de nieuwe formatie zich noemt, nog altijd geen licentie als Continental-team. De daarvoor benodigde papieren zijn vanuit Denemarken nog steeds niet op het hoofdkantoor van de Internationale Wielrenunie in Zwitserland beland. Het schijnt dat de Deense bond, met wie Rasmussen al jaren op voet van oorlog leeft, de verbintenissen nog eens tegen het licht wil houden. De ploeg zegt de licentie van Team Bianchi-M1 te hebben gekocht, maar niemand weet exact hoe het zit.
Verwacht Rasmussen overigens sowieso niet binenkort al in Europese koersen. Daarvoor is het team, ook als de licentie binnen is, te nietig. En het is ook maar de vraag welke organisator Christina Watches graag aan het vertrek heeft. Met Michael Rasmussen is weliswaar nog altijd veel publiciteit te scoren, maar je haalt er ook direct de schaduwzijde van het fietsen mee binnen de poort. En, het zijn andere tijden: ook wedstrijdorganisatoren denken na over hun imago.
Rasmussen haalde de afgelopen tijd geregeld de publiciteit met wazige streken. Nadat hij twee jaar had stilgestaan vanwege een schorsing – technisch gesproken is hij nooit betrapt, maar heeft hij wel de controleurs om de tuin geleid door ‘elders’ te verblijven -, reed Rasmussen voor meerdere schimmige teams. Weliswaar schermde hij telkens met contacten in de hoogste kringen, en zei hij afgelopen najaar nog dat Saxo Bank hem graag wilde hebben, maar Rasmussen droeg telkens shirts van onbetekenende ploegen. Vrijwel direct na zijn schorsing reed hij de pannen van het dak in de Ronde van Chihuahua. Rasmussen voelt zich thuis in Mexico, het land van zijn echtgenote. Daar waar hij zich schuilhield voor de UCI-dopingcontroleurs. Hij overwoog zelfs, om het WK te kunnen rijden, een naturalisatie tot Mexicaan.
Inmiddels is hij echter helemaal weer thuis op Deense bodem. De nog altijd broodmagere klimmer deed in Denemarken onder meer mee met het tv-programma ‘Dancing with the Stars’. Ook Christina Hembo, ontwerpster van prijzige (pols)sieraden, was daar van de partij. Rasmussen heeft innige contacten met de hoofdsponsor van zijn ploeg. Na zijn rentree reed de Deen enkele criteriums in een zwart shirt van Hembo. En ook nu wil het team, dat in ex-prof Michael Blaudzun de teammanager heeft, in het zwart gaan rijden.
Het is – wie Rasmussens verleden kent – haast schaamteloos. Rasmussen werd indertijd door de dopingcommissie van de UCI omschreven als één van de ‘Men in Black’, renners die in neutrale shirts trainen om aan de radar van de wielerbond te kunnen ontsnappen.
Het zijn juist die renners die zonder gêne rondfietsen. Want het is toch verbazingwekkend dat een aantal van die heren telkens weer probeert terug te keren. Tuurlijk geldt in de maatschappij dat iemand, nadat hij zijn straf heeft uitgezeten, een tweede kans verdient, maar een aantal renners zou tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen.
Er is voor hun simpelweg geen échte eer meer te behalen. Rasmussen zelf erkende dat hij weliswaar hoopt dat zijn ploeg binnen enkele jaren de hoogste status heeft, maar dat hij verwacht ,,zelf niet meer welkom te zijn in de Tour.”
Rasmussen, 36 inmiddels, rijdt voor een groot deel op rancune. De recente geschiedenis heeft uitgewezen dat het niet de meest geëigende manier is om sport te bedrijven. Ook Riccardo Ricco gaf aan met gif in zijn lijf degenen die hem onheus bejegend zouden hebben te willen bestrijden. Dat hij daarvoor opnieuw de dopingregels moest overtreden, vond hijzelf klaarblijkelijk geen bezwaar. Normbesef is een aantal van de al langer fietsende wielrenners vreemd. Zij zijn opgegroeid met het adagium ‘ik gebruik niet, want ik ben niet gepakt.’ Rasmussen hanteert, diep in zijn hart, ook nog altijd dat principe. Hem is groot onrecht aangedaan, in de Tour van 2007 was hij immers niet betrapt op het gebruik van verboden middelen. En nu heeft Rasmussen het gevoel dat hem, nu de licentie zo lang op zich laat wachten, opnieuw de voet wordt dwars gezet. De UCI ontkent dat. ,,Wie zich aan de regels houdt, wordt niets in de weg gelegd.”

Voor de GPD-bladen, 21 februari 2011

Advertisements

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Wielrennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s