Maandelijks archief: mei 2011

‘Olympia’s Tour als statement’

Bondscoach Aart Vierhouten daagt Nederlands talent uit
 
(Door Edward Swier)
HOOFDDORP (GPD) – Bondscoach Aart Vierhouten daagt Nederlands wielertalent uit zich volgende week in Olympia’s Tour te onderscheiden. Volgens Vierhouten krijgen de vaderlandse renners in een sterk internationaal veld, waarvan de samenstelling gistermiddag in Hoofddorp bekend werd gemaakt, een uitgelezen kans ,,een statement” af te geven. Wie zich komende week laat zien, maakt goede kans op selectie voor het WK in Kopenhagen.
Met de komst van liefst elf buitenlandse ploegen (en dertien teams uit Nederland) telt Olympia’s Tour het sterkste deelnemersveld van de laatste tien jaar. Met name de Australische Jayco-formatie, twee Russische selecties, een Britse opleidingsploeg en teams uit de Scandinavische hoek (Zweden, Noorwegen en Denemarken) brengen kwalitatief sterke renners aan de start. Het grote aantal sterke tijdrijders, veelal coureurs die ook op de baan al furore maakten, springt in het oog.
Vierhouten, coach van de junioren en beloften, reed zelf zevenmaal Olympia’s Tour. En weet dus wat er gevraagd wordt om in de etappewedstrijd een rol van betekenis te kunnen spelen. ,,Deze wedstrijd vraagt van start tot finish concentratie. Het is vaak dringen. En achter elke bocht kan zich een waaier vormen, die binnen no-time weg is. Dat specifieke aspect is een beetje vergeten de laatste jaren, maar moeten Nederlanders blijven ontwikkelen.”
Vierhouten is bovendien zeer te spreken over het aantal tijdritkilometers in Olympia’s Tour. Behalve de proloog van 4,7 kilometer, aanstaande maandag in Hoofddorp, volgt ook nog een 12,1 kilometer lange tijdrit, op vrijdag in Reuver. De 192 renners, een recordaantal, hebben diezelfde ochtend al een rit gereden. Hen wacht bovendien een dag later de koninginnenrit door Limburg.
Vierhouten: ,,Als wielerbond KNWU willen we het belang van het tijdrijden de komende jaren gaan benadrukken. Olympia’s Tour is nu voor veel renners één van de weinige momenten om zich op dat terrein te onderscheiden.” Naar verwachting zal ook nu de buitenlandse concurrentie, zoals vorig jaar Taylor Phinney, in de race tegen het uurwerk heersen. Om in de toekomst weerwerk te kunnen bieden, zal de KNWU in 2012 een heuse tijdritcompetitie over vijf wedstrijden gaan organiseren. Bovendien krijgen, zowel in Reuver als later dit jaar bij de proloog van de Eneco Tour in Amersfoort (8 augustus), een flink aantal talentvolle junioren, beloften en dames de kans zich te onderscheiden. ,,Het hoort bij je opleiding als wielrenner. Wie kan tijdrijden kan ook voor het peloton uitrijden en dus wedstrijden winnen.”
 
‘Wouter hield niet van kaas’
 
HOOFDDORP (GPD) – Bij de presentatie van het deelnemersveld van Olympia’s Tour werd door de aanwezigen in Hoofddorp vanzelfsprekend ook nog even stilgestaan bij het overlijden van de Belgische wielerprof Wouter Weylandt, maandag in de Giro d’Italia.
Na een moment stilte vertelde Herman Brinkhoff, koersdirecteur van Olympia’s Tour, over zijn vriendschap met de beminnelijke Belg. Die ontstond in 2007 nadat de toen nog betrekkelijk onbekende Weylandt in Woerden de eerste editie van de (ook door Brinkhoff georganiseerde) Ronde van het Groene Hart had gewonnen. De coureur van Quick Step verdiende met zijn zege onder meer zijn gewicht in kaas. Brinkhoff: ,,Die 72 kilo hebben we hem later dat jaar, bij de start van de Eneco Tour in Nieuwegein, overhandigd. Aan het eind van de week was vrijwel alles op, er is geloof ik nog een klein stukje meegegaan naar België voor het kantoorpersoneel. En dan te bedenken dat Wouter er zelf niets van gegeten heeft, want Wouter hield helemaal niet van kaas.”
 
Etappeschema Royal Smilde Olympia’s Tour. Maandag 16 mei: proloog in Hoofddorp (4,7 km.) Dinsdag 17 mei: Hoofddorp-Noordwijk (150,8 km.) Woensdag 18 mei: Noordwijk-Olst (202,4 km.). Donderdag 19 mei: Ulft-Gendringen (165,0 km.). Vrijdag 20 mei: Elst-Reuver (110,7 km.) en tijdrit in Reuver (12,1 km.). Zaterdag: Reuver-Buchten (218,5 km.)
 
Voor de GPD-bladen, 10 mei 2011

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Wielrennen

Pensioen met een bijsmaakje

Lakers-spelers laten coach Phil Jackson (65) in de steek

(Door Edward Swier)
DEN HAAG (GPD) – Er zijn dagen dat zelfs zen, de kunst van de innerlijke rust, geen uitkomst meer brengt. Dat je hopeloos verloren bent. Maar ook dan blijft Phil Jackson, trouw aan zijn afkomst en overtuiging, glimlachen. Wie zelf volledig in balans is, accepteert het dat anderen je laatste werkdag, die toch een feestdag zou moeten zijn, volledig in het honderd laten lopen. Jackson – de meest succesvolle coach ooit in de NBA – is sinds gisteren met pensioen. Zijn Los Angeles Lakers werden uitgeschakeld in de play-offs van de Amerikaanse profbasketbalcompetitie.
Kobe Bryant en de zijnen lieten hun coach tegen de Dallas Mavericks schaamteloos in de steek. Met een ruime nederlaag, het werd liefst 122-86 voor de Mavs, werd de serie beslist: 4-0, een heuse ‘clean sweep’. Het moet de laatste weken enorm gerommeld hebben bij de Los Angeles Lakers. Later, in de memoires van Kobe Bryant, Derek Fisher of Pau Gasol zal allicht eens een tipje van de sluier worden opgelicht. Maar, het laat zich nu al raden. Dat zelfs Phil Jackson – meester in de conflictbestrijding – er niet in geslaagd is het team weer aan het winnen te krijgen, is opmerkelijk.
Twintig jaar lang wist Jackson als de beste wat er in andermans hoofd omging, maar het was slechts gissen wat er de afgelopen 24 uur allemaal bij hém door de bovenkamer spookte. De 65-jarige basketbalcoach won elf NBA-titels, een twaalfde blijft uit. Zijn laatste werkdag was er één vol van frustraties en vraagtekens. Het was het tamelijk onbevredigend eind aan een succesvolle carrière.
Het negatieve slot zal hem echter nu niet van gedachten doen veranderen. Het is geen tijd voor twijfel, ook niet voor een sabbatical. ,,Dit jaar”, zo had Phil Jackson, in januari al gezegd, ,,dit jaar is er geen misschien.” Hij stopt. Niet misschien, maar zeker. De Zenmaster, wiens gezondheid hem al jaren hindert, zal zich terugtrekken in zijn geboortestreek, in het bos- en bergrijke Montana.
Jackson komt uit een zwaar gelovig milieu, uit Deer Lodge, een voormalig gouddelversstadje. Zijn beide ouders waren voorganger bij de Pinkstergemeente. Pas rond zijn vijftiende ging hij voor het eerst naar de film, dansen deed hij niet eerder dan op college. De school bleek hem uiteindelijk ook de weg voor de toekomst te wijzen, op een heel andere wijze dan zijn ouders hadden voorzien. De 2.03 meter lange Jackson bleek een grote aanleg voor sport te hebben, was een begenadigd atleet, bovengemiddeld honkballer én een excellent basketballer. Het bracht hem, via het universiteitsbasketbal, tot in de NBA.
Won hij als speler twee kampioensringen bij de New York Knicks, het zou nog niets vergeleken zijn bij zijn prestaties als coach. Jackson bleek – mede dankzij zijn behoudende opvoeding en holistische aanpak – een buitengewoon goed strateeg, een manager met bijzondere gaven. En met een neusje voor timing. Zo verzamelde hij als hoofdcoach in relatief korte tijd – tussen 1989 en 2010 – liefst elf titels. Eerst zes met de Bulls, vooral dankzij Michael Jordan. En daarna vijf met de Lakers. Dankzij Kobe Bryant, volgens velen.
Daarbij wordt echter te gemakkelijk voorbijgegaan aan de enorme invloed die Jackson had. Hij smeedde namelijk wel degelijk een team rond zijn sterspelers, had te maken met enorme conflictsituaties. Zo kreeg Jackson bij de Bulls de excentrieke Dennis Rodman zo goed en zo kwaad als het ging in het gareel, leerde hij Scottie Pippen samen te werken met Jordan.
Bij de Lakers wist Jackson de grote ego’s van Kobe Bryant en Shaquille O’Neal enige jaren te laten samenwerken, al leidde dat tot een hoop gerel binnen de club. Bryant en Jackson leefden jaren op voet van oorlog. Jackson bleef niettemin, op die vulkaan, zelf altijd in balans. Het zal, zonder hem, ongetwijfeld even gaan duren voor ze in het altijd roerige LA de boel weer op de rails hebben.

Voor de GPD-bladen, 9 mei 2011

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Basketbal

‘Poohdini’ tovert in Chicago

Ter gelegenheid van zijn uitverkiezing als MVP van het reguliere seizoen, een verhaal dat ik  27 oktober 2008 over de nieuwe guard van de Chicago Bulls, Derrick Rose, schreef. Nog altijd actueel, en binnenkort dus een update. Hier eerst het archiefstuk:

Bulls hopen dat met Derrick Rose oude tijden weer herleven

(Door Edward Swier)
DEN HAAG/CHICAGO (GPD) – Zijn oma noemde hem Winnie the Pooh. De kleine Derrick Rose had, vanwege zijn bolle buikje en gelige gelaat, namelijk wel wat weg van de befaamde tekenfilmbeer. Eenmaal wat ouder vond Rose de bijnaam niet sexy genoeg. De jonge basketballer koos, verwijzend naar zijn gave om met een bal te toveren, voor ‘Poohdini’ en liet een indrukwekkende tatoeage van een tovenaar op zijn even indrukwekkende linkerspierbal aanbrengen.Was het tot op heden kinderspel, Poohdini – vrij naar Winnie én de mythische goochelaar/boeienkoning Houdini – moet dit jaar écht gaan toveren. De twintigjarige dribbelaar heeft de taak gekregen de Chicago Bulls weer wat kleur op de wangen te geven. ,,Ik denk dat hij dat kan. Hij is nu al, zonder nog maar de geringste ervaring, één van de handigste en snelste jongens van de NBA”, zei Deron Williams van Utah Jazz, tegenstander in één van de oefenduels. Rose scoorde daarin gemiddeld 13,9 punten, met als uitschieter de dertig punten tegen Dallas Mavericks. De spelverdeler had echter, en dat wordt vooral belangrijk, ook oog voor zijn ploeggenoten.
Chicago is wel toe aan nieuw elan. De laatste titel dateert alweer van tien jaar geleden. Onder leiding van Michael Jordan werden tussen 1991 en 1998 zes NBA-titels veroverd. De Bulls waren onverslaanbaar, de stad glom van trots. De hele wereld volgde de verrichtingen van Jordan, Scottie Pippen, Dennis Rodman en coach Phil Jackson, de NBA werd wereldwijd een gigantisch marketingsucces dankzij de verkoop van Bulls-parafernalia. 
Zover als in de jaren negentig zal het dit seizoen, dat dinsdag begint, absoluut nog niet reiken voor de Bulls, maar er is hoop. Er wordt aan een nieuw team gebouwd, een ploeg die de magere resultaten uit de voorbije jaren moet doen vergeten. Vooralsnog ontberen de Bulls, met center Drew Gooden en topscorer Ben Gordon (wie?) als bekendste namen, vooral ervaring. Acht van de veertien spelers zitten pas twee seizoenen of korter in de NBA.
En alle ogen zijn nota bene gericht op degene met de allerminste ervaring, Derrick Rose. Er ligt een zware druk op zijn schouders. Rose, die afgelopen zomer vanwege overbelasting met knieklachten kampte en de laatste oefenwedstrijd uitviel met een heupblessure, gaat daar ontspannen mee om. De knul blijft bescheiden. ,,Ik moet nog wennen. Ik reageer nog teveel, moet meer zelf gaan denken. Maar ik krijg wel steeds meer zelfvertrouwen. Dat de coachingstaf in mij gelooft, geeft me een goed gevoel.”
In een poll op de internetsite van de Chicago Tribune, de toonaangevende krant in de ‘Windy City’, ziet 63,9 procent van de stemmers in Rose dé hoop voor de toekomst. Het aantrekken van een nieuwe coach, Vinny del Negro, wordt door slechts 18,1 procent gezien als hét verschil tussen de voorgaande en komende seizoenen. Del Negro legt de toekomst van de Bulls, voorzichtig, nog niet geheel in handen van Rose. ,,Hij is nog jong. Moet leren, mag fouten maken. Maar ik zal hem langzaam maar zeker meer de vrije hand geven. De keren dat ik tegen hem zei ‘ga het veld op, doe je ding, zorg dat jij en je teamgenoten lol hebben’ had dat een positief effect. Ik zie voor hem een mooie toekomst.”
Rose, met zijn 1,91 meter niet bijzonder groot, is een kind van de stad. Dat hij uitgerekend bij de Bulls terechtkwam, is echter een speling van het lot. Bij de NBA Draft, de keuzecompetitie waarbij de Amerikaanse proforganisaties één voor één mogen kiezen uit het arsenaal basketbaltalent dat de universiteit verlaat, mochten de Bulls als eerste kiezen. Dat was een wonder op zich. De ploeg van eigenaar Jerry Reinsdorf en manager John Paxson had slechts 1,7 procent kans op dat recht, maar trok het winnende lootje.
Bijgelovige fans zien daarin een teken. Net zoals ze het geen toeval noemen dat mega-talent Rose in zijn enige jaar bij de Tigers, het basketbalteam van de University of Memphis, met rugnummer 23 speelde. Michael Jordan droeg dat nummer immers ook. Bij de Bulls zal Rose overigens met een grote 1 op de borst gaan spelen, Jordans nummer is uit eerbied voor de alleskunner niet meer in gebruik.

Voor de GPD-bladen, 27 oktober 2008

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Basketbal