De regisseur van België-Nederland

(Door Edward Swier)

SOESTDUINEN (GPD) – Heeft de Derby der Lage Landen in het voetbal, zeker nu België en Nederland samen het EK in 2000 gaan organiseren, zo’n beetje al zijn glans verloren, in het veldrijden is de strijd tussen de Hollandse coureurs en hun crossende zuiderburen nog altijd springlevend. En uitermate boeiend.

In de 41-ste Kerstcross van Soestduinen kwam het gistermiddag tot een tweegevecht tussen ‘noord’ en ‘zuid’, dat duidelijk in het voordeel van de Belgen werd beslist. Vlaming Paul Herijgers mocht uiteindelijk de Legpenning van de Nederlandse Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard in ontvangst nemen. Zijn landgenoot Peter Willemsens, vorig jaar ook al tweede, flankeerde hem. De winnaar van ’94, Richard Groenendaal, werd derde. En dus beste ‘kees’, een Belgisch scheldwoord voor Nederlander. Bij de eerste tien in de uitslag stonden overigens precies evenveel Belgen als Nederlanders: vijf om vijf.

Herijgers was pas in een laat, zeg maar gerust heel laat, stadium aan het deelnemersveld van Soestduinen toegevoegd. De organisatie had, na de door hevige ijzel geplaagde Kerstcross van vorig jaar en het daaropvolgende, en eveneens onder veel te glibberige condities verreden NK (ook in Soestduinen), reeds een beroep op de financiële reserves moeten doen. De komst van Herijgers, wereldkampioen in 1994 en dit jaar al goed voor dertien zeges, leek daardoor niet te realiseren. Tot zich begin vorige week een sponsor aandiende en alsnog een belletje naar Herijgers werd gepleegd. Die bleek nog vrij, en wilde wel op tweede kerstdag naar ‘Olland’ komen.

,,Ik was één keer eerder in Soestduinen geweest. In mijn glorietijd”, knipoogte de 33-jarige Herijgers. ,,Ja, ik bedoel: toen ik nog een knappe jongen was. Het zal zo’n twaalf jaar geleden zijn. Ik was lid van de Belgische amateurselectie en werd in Soestduinen voor de leeuwen gegooid. Dat verging me niet al te best. Ik kon, dat weet ik wel, geen prijs rijden”. Wat Herijgers zich bovendien kon herinneren, was het parkoers. ,,Lekker zanderig, wel op mijn lijf geschreven”, aldus de uit Malle (nabij Antwerpen) afkomstige winnaar.

In Soestduinen, waar andere ‘oude getrouwen’ als Danny de Bie (twaalfde) en Radomir Simunek (vijftiende) totaal niet vooruit kwamen, liet Herijgers direct blijken inderdaad goed uit de voeten te kunnen in de licht besneeuwde Soester duinen. Bij de eerste doorkomst leidde de Saxon-coureur. Zijn voortrekkersrol was echter van korte duur. ,,Ik had al gauw door dat het niet verstandig was zelf het spoor te trekken in het mulle zand. Dat kost kracht. In vierde positie kan je mooi andermans weg volgen. Bovendien, ik wilde me niet overmatig inspannen. Op de 28-ste is er namelijk een wereldbekerkoers in Loenhout, dat is maar tien kilometer van mijn voordeur. Die geldt voor mij vanzelfsprekend meer, daar moet ik vlammen”.

Adrie van der Poel, begin dit jaar nationaal kampioen geworden op hetzelfde traject, wilde zich niet sparen. Deze winter leek de sleet er toch echt op te zitten bij de routinier, maar de toeschouwers in Soestduinen kregen zowaar een herboren Van der Poel te zien. Hoewel hij klaagde over de naweeën van een lichte griep, nam de krachtige Kapellenaar een zestal anderen op sleeptouw. De Belgen Peter Willemsens, Arne Daelmans en Paul Herijgers en het Nederlandse trio Wim de Vos, Richard Groenendaal en Erik Boezewinkel volgden. Soms in het wiel, dan weer op enkele tientallen meters. Even leek de kloof voor Herijgers te groot te worden, maar zijn land- en ploeggenoot Arne Daelmans verrichte voorbeeldig knechtenwerk.

Tot woede van de Nederlanders spande in de slotfase bovendien Willemsens met Herijgers samen. Van der Poel: ,,Je weet dat het kan gebeuren, maar het verrast je toch altijd weer onaangenaam. Willemsens liet in de voorlaatste ronde expres een gaatje vallen, waardoor Herijgers meteen vijftig meter had”. Toen Van der Poel na deze tactische manoeuvre bovendien ook nog eens viel, en Groenendaal ophield, was de Belgische coup geslaagd.

Groenendaal had er vanzelfsprekend de pest in, maar hield zich groot. Al zal een eerdere vernedering door Herijgers hem weer door het hoofd zijn geschoten. In Koksijde, tijdens het WK van 1994, namelijk, had Herijgers de Brabander voor het oog van alle camera’s voor schut gezet. De jonge Nederlander, nu 24, had in die WK-koers vanaf de start het initiatief en werd op anderhalve ronde voor de meet ingelopen door Herijgers. Deze legde, bij het passeren, een hand op de rug van Groenendaal, keek hem even hautain aan en had vervolgens de titel voor het grijpen. Groenendaal wilde het voorval niet opnieuw oprakelen. ,,En, laten we het er maar op houden dat ik op eerste kerstdag iets teveel gegeten heb en daardoor mezelf hier in de weg reed”. Elkaar publiekelijk naar het leven staan, daar houden crossers niet van. Al sprak Groenendaals gezicht boekdelen.

Voor De Gooi-en Eemlander, 26 december 1995

Advertisements

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Wielrennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s