Van der Kolk hoort geen stemmetjes

(Door Edward Swier)

HILVERSUM (GPD) – Aan haar lijf geen polonaise meer. Yvonne van der Kolk heeft in de afgelopen jaren, die vol blessureleed zaten, geleerd hoe ieder botje, spiertje, peesje en vezeltje in haar lichaam (tegen)werkt. Samen met sportarts Peter Vergouwen, fysiotherapeut Robbert van Cingel en trainer Haico Scharn knokte de atlete, na een reeks vervelende achillespeesblessures, voor een succesvolle rentree. Onlangs werd de 1500-meterloopster in Barcelona, na amper zes maanden pijnvrij trainen, zevende op de WK indoor. ,,Dank zij die drie, en mezelf natuurlijk”. Maar zonder hulp van een kwakzalver of ‘performance consultant’.

Van der Kolk (26) moet lachen als haar wordt gevraagd naar haar bevindingen met ‘het nieuwe fenomeen’. De ooit zo verguisde Henk Kraaijenhof, die vanwege zijn contacten met onder andere Ben Johnson) soms in verband werd gebracht met dopinggebruik, is helemaal terug aan het Nederlandse atletiekfirmament. En niet geheel zonder succes. De Surinaamse Letitia Vriesde, voormalig trainingsgenootje van Van der Kolk bij Scharn in Rotterdam, maakte bijvoorbeeld de overstap en won in Barcelona prompt brons op de 800 meter. En Stella Jongmans zegt de vreemde stemmetjes in haar hoofd, na enkele sessies met Kraaijenhof, niet meer te horen.

,,Ik heb in de krant moeten lezen dat Kraaijenhof was aangesteld,” zegt Van der Kolk. ,,Als ‘performance consultant’, wat dat ook mag zijn. Sinds die blessures behoor ik niet meer tot de vaste clan, zit ik in geen officiële selectie meer. Dus krijg je van de KNAU geen mailing of telefoontje, maar lees je in de krant dat Kraaijenhof is aangesteld. Tuurlijk heb ik hem ook gezien in Barcelona. Hij was één van de coaches. Maar, verder dan ‘goedemorgen’ en ‘veel succes’ zijn we niet gekomen. Vanzelfsprekend had ik bij hem terecht gekund, als ik wat te vragen had gehad, maar er schoot me niks te binnen”.

 Voedingsadviezen heeft de slanke Hilversumse niet nodig. ,,Ik gebruik nergens suiker in. Zout? Doe ik ook nergens op. En, ik eet al mager. Voor mij is er dus nog maar weinig voordeel te behalen. Stella deed bijvoorbeeld altijd twee klontjes suiker in haar thee. Het advies om het misschien eens met zoetjes te proberen, had ik ook kunnen verzinnen”. En mentale begeleiding? ,,Ik geloof best dat het bij sommigen positief zal uitwerken, maar voor mij is het niet nodig. Ik twijfel niet, ik hoor geen stemmetjes”.

Prompt schiet Van der Kolk in de lach. Ze moet denken aan het verhaaltje dat Vriesde haar onlangs vertelde, en door Kraaijenhof zonder enige gêne werd bevestigd. ,,Je kan wel heel veel van de sport afweten, van mentale begeleiding en voeding, maar als je niet eens weet hoeveel rondjes duizend meter nou precies is…. Vriesde trainde net bij Kraaijenhof, in de Haagse Houtrusthal. Een duizend meter. Henk keek op zijn klokje en wilde een sprinter de laatste tweehonderd meter mee de baan insturen. Op dat moment remde Vriesde echter af. Was ze er al. Kraaijenhof had geen idee dat je zo ongeveer 2.50 op de 1000 meter loopt. Nee, geef mij Haico maar. Die is altijd in mij blijven geloven”.

Ook in slechte tijden, in perioden dat ze geblesseerd moest toekijken. Samen met Scharn begon ze in de herst van vorig jaar aan haar zoveelste poging om terug te keren op het hoogste atletiekniveau. Ze richtte de blik op de WK in Gothenburg (begin augustus) en de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta. De WK-indoor bleef toen nog onbesproken. Simpel omdat ze geen rekening hield met zo’n snelle rentree.

,,Maar rond de jaarwisseling kwamen Scharn en ik tot de conclusie dat het eigenlijk wel erg goed ging en dat we indoor nog wat konden proberen.” De resultaten waren boven verwachting. Van der Kolk veroverde prompt de Nederlandse titel op de 1500 meter en maakte haar afvaardiging naar de WK volledig waar met een zevende plaats in de finale. ,,Ik miste natuurlijk nog wat wedstrijdritme, maar mag toch niet ontevreden zijn na al die ellende.”

De hereniging met de internationale atletiekscene heeft haar gesterkt. ,,Hoopte ik aanvankelijk op een goed buitenseizoen, nu weet ik gewoon dat het een mooie zomer gaat worden.” De doelen hoeven niet bijgesteld te worden. Van der Kolk is de laatste weken alleen maar zelfverzekerder geworden.

Slechts één ding moet haar nog van het hart. Kwamen ze in februari 1994, nog geen week nadat ze in het gips was gegaan na een hieloperatie, haar olympische auto ophalen, sinds haar rentree heeft de atlete – die eind vorig jaar tijdens ‘de grote schoonmaak’ uit de KNAU-selectie werd gezet en derhalve geen enkele financiële steun meer krijgt – niks vernomen van de bobo’s. ,,Vanaf 1 januari word ik weer door Nike in de kleren gestoken, maar verder sta ik op nul. Tuurlijk, je presteert lange tijd niets en dus lig je eruit. Maar, dat is wel frustrerend en het komt ook hard aan als je weet dat het juist weer de goede kant opgaat. Maar misschien dat de KNAU en NOC*NSF pas wakker worden als ik ook buiten mijn gezicht vooraan laat zien”.

Voor De Gooi-en Eemlander, 20 maart 1995

Advertisements

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Atletiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s