Maandelijks archief: februari 2013

Stefan de Vrij was zelf ook zenuwachtig

feyenoord.nlFeyenoord zoekt naar briljantjes op Talentendagen

(Door Edward Swier)
ROTTERDAM (DPd) – Ze zijn uit heel Nederland gekomen. Uit Rotterdam zelf. Maar ook uit Groningen, Brabant en Limburg. En zelfs uit Amsterdam. De één is gekleed alsof Ronald Koeman hem zo direct kan wisselen als Pellè eens zijn dag niet zou hebben. Anderen draven op in spijkerbroek en met zaalvoetbalschoenen. Ook zij maken echter kans ontdekt te worden op de Talentendagen van Feyenoord. ,,Dit is vooral voor de goodwill. Maar zit er een briljantje tussen, dan pikken we hem er meteen tussenuit.”

Ouders, broers en zussen, opa’s en oma’s. En zenuwachtige kinderen. Heel veel nagelbijtende, stoelwippende, benenbengelende E- en F-pupillen. Het is een drukte van belang in de kantine van Sportclub Feyenoord, op Varkenoord. De jaarlijkse Talentendagen, gisteren en vandaag, trekken.
Wie wil er nu niet bijhoren in Rotterdam. Al drie jaar achtereen kroonde de KNVB de Feyenoord Academy tot de beste voetbalopleiding van Nederland, het bewijs ervan is Koemans basisopstelling.
,,Er is toch niks leuker voor een joch van zeven, acht jaar om je op een veld tegenover De Kuip te laten zien”, zegt jeugdtrainer James van der Kraan, coördinator jeugdscouting van Feyenoord. De club kan op de twee Talentendagen iets meer dan duizend jongetjes kwijt. Twee weken terug was het maximum bereikt en sloot de inschrijving. De club is populair. En er wordt veel gelachen. De stemming op Varkenoord is, nog geen 24 uur na de overwinning op PSV, opperbest. Uit de boxen klinkt het Hand in Hand Kameraden. Gerard Cox bezingt Rotterdams trots.
De meeste kinderen ontgaat het allicht. Ze hebben hun ogen gericht op het kunstgrasveld, waar leden van de A-selectie met elkaar staan te dollen. Stefan de Vrij is het levende billboard voor de Talentendagen. De 21-jarige aanvoerder van Feyenoord 1 werd zelf, in 2002, ontdekt tijdens een dergelijk kinderfeest. Eerder was het spelertje uit Ouderkerk aan den IJssel de scouts van de Rottterdamse club nooit opgevallen.
Deze middag assisteert hij de jeugdtrainers van Feyenoord tijdens de selectieprocedure. Met de handen in de zakken, het is koud en hij kan het niveau makkelijk aan, speelt De Vrij eerst mee met de gele hesjes. Later kiest hij voor rood. Er wordt door Feyenoord-scouts gezocht naar balbehendige talentjes. Actieve, niet afwachtende spelertjes, die er bovenal lol in moeten hebben. Van der Kraan: ,,Zeven jaar geleden hebben we met de jeugdafdeling voor een nieuwe filosofie gekozen. Tuurlijk zoeken we talent dat technisch vaardig is, maar een spelertje moet vooral uitstralen dat hij er plezier in heeft. Op fysieke en mentale aspecten letten we nog niet zozeer. Liefst hebben we spelers die over het veld drentelen en oog hebben voor de combinatie.”
Dat sommige spelertjes wat nerveus ogen, snapt De Vrij. ,,Ik weet nog wel dat ik die dag zelf heel zenuwachtig was. Ik was tien, speelde bij VV Spirit, en baalde er echt van dat Feyenoord me nooit eerder had gescout. Als we tegen Feyenoord moesten, deed je natuurlijk altijd extra je best. Ik wilde dolgraag, welk jongetje uit de regio wilde nu niet naar Feyenoord. Alleen, je wist, het was niet voor iedereen weggelegd. Toen een vriendje zei dat ik me moest opgeven voor de Talentendagen, dacht ik: waarom niet, dat kan geen kwaad.”
Thuis heeft hij nog een dvd én wat foto’s, de kalender die hij kreeg is er niet meer. Ook weet hij nog dat Wlodi Smolarek, ex-spits en destijds jeugdtrainer van Feyenoord, langs de kant stond. ,,Wlodi woonde bij ons in het dorp, één straat verder. Later reed ik vaak met hem mee. Dan stond ik bij bushalte te wachten en hoorde ik getoeter. Kreeg ik een lift van hem naar de club.”
Van de duizend hoopvollen die deze voorjaarsvakantie naar Rotterdam zijn gereisd, krijgen er uiteindelijk nog geen honderd een nieuwe uitnodiging. Daarna vindt verdere selectie plaats. Voor de E-pupillen is het haast onmogelijk tot de Feyenoord-opleiding toegelaten te worden. De jongens voor die teams zijn doorgaans al in een eerder stadium gescout, de club laat natuurlijk eerst en vooral de talentjes uit de F-afdeling doorstromen. Van der Kraan: ,,Maar voor F-jes is er meer kans dat ze een vervolguitnodiging krijgen. We moeten voor volgend seizoen een nieuw F-team opzetten, daarvoor zijn zeker twintig jongetjes nodig.” Meer dan ooit zal de brievenbus, ja ook in Amsterdam, in de gaten worden gehouden.

Geschreven voor de kranten van De Persdienst op maandag 25 februari 2013

Noot: de foto is van Feyenoord.nl

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Feyenoord, Voetbal

Baanwielrennen op een hellend vlak

UnionJackInteresse voor door Britten gedomineerde sport loopt terug

(Door Edward Swier)
NIJMEGEN/MINSK (DPd) – Het baanwielrennen gaat het langebaanschaatsen achterna. En dat is, laat dat duidelijk zijn, geen goede ontwikkeling. Leeft het rondjesrijden van Sven Kramer en Ireen Wüst slechts in Nederland, de baanwielersport dreigt alleen nog in Groot-Brittannië op publieke aandacht te kunnen rekenen. Het WK in Minsk speelde zich de afgelopen dagen in betrekkelijke anonimiteit af. Slechts weinigen voelen zich nog thuis op het feestje van de Britse Gemenebest. De internationale wielrenunie zal daar aandacht aan moeten geven.

Ze hebben het op het hoofdkantoor van de UCI in het Zwitserse Aigle allicht drukker met andere zaken. De ‘main business’ van voorzitter Pat McQuaid en zijn vazallen, het wegwielrennen, verkeert na alle recente dopingkwesties in zwaar weer. Toch dient men zich er ook druk te gaan maken over de baansport, anders verwordt het rijden op de houten piste snel tot een totaal oninteressante sport, tot folklore.
Dat de tribunes in de Minsk Arena de afgelopen vijf dagen niet vol zaten, is nog tot daar aan toe. Wie kiest er ook voor om een dergelijk toernooi in Wit-Rusland te houden? Met wereldbekers in uithoeken als Aguacalientes (Mexico), Cali (Colombia), Peking (China) en Astana (Kazachstan) bewijs je de sport ook al geen echte dienst.
Dat het evenement in de rest van Europa nauwelijks zichtbaar was, is kwalijker. Eurosport zond de titelstrijd voor het eerst sinds decennia niet uit. De NOS rukte niet uit naar Wit-Rusland. Korte flitsen in de sportjournaals, daar moesten de liefhebbers het mee doen. De UCI had een speciaal kanaal op You Tube, maar dat bleek geblokkeerd voor de meeste Europeanen. Slechts de BBC was geregeld in de lucht.
Dat verbaast ook weer niet. In Engeland is het baanwielrennen populairder dan ooit. Na de Spelen van Peking waren die in Londen ook al een groot Brits succes. En zelfs in Minsk, waar tal van Britse helden – al dan niet gepensioneerd – ontbraken, grossierden de Britten in eremetaal. Als vanuit het niets presenteerden ze de talenten Becky James en Simon Yates. De Britten wonnen onder meer vijfmaal goud. In hun slipstream excelleerden ook de Australiërs en Nieuw-Zeelanders. De Gemenebest pakte, in overeenkomst met trend van de laatste vier jaar, liefst twintig plakken.
Nederland stak daar schril tegen af met slechts één bronzen medaille. Het was bemoedigend dat juist één van de grote talenten die plak scoorde. Matthijs Büchli bewees op de keirin dat je in vier jaar tijd veel progressie kunt maken. Dat de investeringen in de jeugd renderen moet nog enigszins hoopgevend zijn voor bondscoach René Wolff. Op de route richting de Spelen van Rio de Janeiro moet hij het zien te klaren met een aanmerkelijk kleiner budget, NOC*NSF heeft de baansport flink gekort. Het maakt de vrees terecht dat de Britten alleen maar verder weg lopen.
Wolff hoeft niet helemaal te wanhopen, zijn routiniers scoorden ook een aantal ereplaatsen. Tim Veldt werd vierde op de scratch en Nederland grossierde in vijfde plaatsen: Veldt in het omnium, Jenning Huizenga op de achtervolging en Kirsten Wild in zowel de scratch als puntenkoers. Teun Mulder werd bovendien nog zesde op de kilometer. Het gaf wel een onbevredigend gevoel. Het is, al jaren, net niet.
Nederland staat daarin overigens allesbehalve alleen. Weliswaar wonnen op het WK in Minsk 21 landen een medaille, slechts de Duitsers maken nog echt serieus jacht op de Britten. De Fransen hebben problemen, Oost-Europa heeft de slag gemist. De interesse in de baansport is tanende. Dat slechts 79 vrouwen werden ingeschreven voor het WK is al een veeg teken. In 2012 (Melbourne) en 2011 (Apeldoorn) deden er respectievelijk nog 116 en 126 mee. Het lijkt alsof de rest van de wereld het hoofd in de schoot heeft geworpen.

Geschreven voor de kranten van De Persdienst op zondag 24 februari 2013

Ik was overigens zeer te spreken over de bijval die ik naar aanleiding van dit artikel op de site van Rob Duin kreeg. Die is bereikbaar via deze link: http://www.robduin.com/?p=3036#more-3036

1 reactie

Opgeslagen onder Baanwielrennen

En woensdag weer de weg op

Kirsten Wild teleurgesteld na twee vijfde plaatsen op WK

(Door Edward Swier)
NIJMEGEN/MINSK (DPd) – De vorm is nog steeds goed. ,,Mijn benen waren beter dan het uiteindelijke resultaat doet vermoeden.” Met die conclusie hervat Kirsten Wild komende woensdag al de competitie. Zaterdag nog actief op het WK baanwielrennen in Minsk, zal ze deze week alweer aan de start staan op de weg, in de Belgische semi-klassieker Le Samyn.

De teleurstelling was groot. ,,Voor m’n gevoel reed ik goed.” Het leverde haar niet meer op dan twee vijfde plaatsen. Vrijdag reed er een trio weg in de scratchrace, een dag later overkwam Wild hetzelfde in de puntenkoers. ,,Tuurlijk had ik wel verwacht dat er ontsnappingen zouden komen, ik heb ook meegezeten en me niet alleen op de sprints geconcentreerd, maar je moet net met de juiste groep meezitten”, aldus de 30-jarige Wild, in 2011 tijdens het WK in Apeldoorn al eens goed voor een bronzen medaille op het omnium.
Gisteravond ging ze, ,,eventjes, voor de gezelligheid”, met haar ploeggenoten van de nationale ploeg het besneeuwde centrum van Minsk in. ,,Niet te gek, woensdag heb ik weer koers.” Ze hoorde van de winterse omstandigheden aan deze kant van Europa en hoopt dat Le Samyn, na Kuurne-Brussel-Kuurne, niet ook wordt afgelast. Ze doet niets liever dan koersen. Drenthe, Gent-Wevelgem en de Ronde van Vlaanderen, ze kan er niet op wachten.
Wild heeft dit seizoen al enkele wegzeges op haar naam staan. De in Zwolle woonachtige renster excelleerde begin februari in de Ronde van Qatar. Drie ritoverwinningen, het puntenklassement én de winst in het eindklassement werden haar deel, waarmee ze voor euforie binnen haar nieuwe ploeg, Argos-Shimano, zorgde.
Wild reed de afgelopen seizoenen voor AA Drink van Leontien van Moorsel, maar die ploeg hield op te bestaan. Argos-Shimano had juist besloten de zaken serieuzer aan te pakken en haalde in Wild een krachtige afmaker binnen. ,,Ik ben heel blij met m’n nieuwe omgeving. Rensters en begeleiding, allemaal zijn ze erg enthousiast. Ik kan niet anders zeggen dan dat het me erg goed bevalt. Er is dit jaar heel bewust ook in de vrouwenploeg geïnvesteerd, we hebben meteen aansluiting bij de top-tien van het peloton. Het is leuk om mee te gaan in die ambities.”
Hoe haar carrière op de baan er na deze winter uitziet, heeft Wild nog niet helder voor ogen. De bezuinigingen hebben hun uitwerking niet gemist. In Minsk vormde ze met achtervolgster Amy Pieters de complete vrouwelijke inbreng van Nederland. Een achtervolgingsploeg was er niet. En ook de sprintsters ontbraken. ,,Ik mis wel een paar meiden. Dat er beknibbeld wordt op het budget vind ik vanzelfsprekend jammer. Aan de andere kant, in de begeleiding zitten bekwame mensen die er ook nu wel het maximale uit kunnen halen. Maar het is wel te hopen dat jong talent zich blijft aandienen. Of het mijn toekomst mede bepaalt? Nou nee. Ik ben nog steeds trots als ik naar een WK baanwielrennen mag.” Volgend jaar, in het Colombiaanse Cali, zal ze er allicht weer bij zijn. Dan moeten de goede benen omgezet worden in blinkend eremetaal. ,,Ik had er nu in ieder geval meer van gehoopt.”

Geschreven voor de kranten van De Persdienst op zondag 24 februari 2013

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Baanwielrennen