Maandelijks archief: maart 2013

Even opladen in de Alblasserwaard

Even opladen 6(Door Edward Swier)
O nee, de elektrische fiets begint een beetje te stotteren, we dienen zelf dus harder bij te trappen. Moet er, met deze fikse wind, toch nog gewerkt worden in het vrije weekeinde. En eigenlijk hebben we stiekem ook wel een beetje dorst. Tijd om even op te laden dus.

Het idee is zo simpel. Iedereen en alles moet op zijn tijd opladen. In de Alblasserwaard hebben ze er de gelegenheid voor geschapen. Terwijl de tweewieler weer energie tankt aan het stopcontact, en het ene rode lampje er langzaam weer vier worden, kan zijn berijder zich ondertussen laven bij een theetuin, kaasmaker, landwinkel, ijsboerderij of dorpscafé. Het is dagtoerisme anno nu. In een omgeving waar de tijd heel lang stil lijkt te hebben gestaan. Waar de mensen nog vriendelijk zijn, de fietser steevast gegroet wordt. Daar waar altijd wel minimaal één molen zichtbaar is aan de horizon en eindeloos lange rijen, kunstig vergroeide knotwilgen de fietsroute door het platte polderland wijzen.
De Alblasserwaard. Het is de streek die je, letterlijk, links laat liggen als je over de A27 van het zuiden richting Utrecht rijdt. Ingeklemd tussen de Merwede en de Lek is hier eeuwenlang een gevecht gevoerd met het water. De polders lieten zich, met molens, gemalen en modernere machinerie, maar moeilijk droogleggen. Nog altijd staan de zwartbonte koeien te soppen in de slappe veenweidegrond. De boer doet er nog steeds zijn werk, velen hebben er – omwille van economische redenen – echter inmiddels een hobby bij, het (agro)toerisme.
Het leidt tot verrassende ontdekkingen. Wat te denken van De Chinese Schouw in Giessenburg. Hier, aan de Peursumseweg, kun je een sampan, een Chinese platbodem met fluistermotor, huren. Een unieke kans om de Alblasserwaard vanaf het water te ontdekken. Wie de kruising oversteekt komt op de kilometers kronkelende Slingelandseweg langs de Giessen bij Hannes Heerlijkheid, een van de vele theetuinen mét oplaadpunt en folderkast – voor het opladen van de fiets, en de menselijke fysiek en geest. Behalve een ‘gewone’ fiets is hier ook al het mogelijke elektrische verkeer te huur. Scooters, segways en e-bikes staan klaar voor een tocht door de polder.
Groot-Ammers2We kiezen – het is voor het eerst – een elektrische fiets. De illusie dat we meteen helemaal niks meer hoeven te doen, wordt ons direct ontnomen. De elektriciteit zorgt voor trapondersteuning. Houd je de benen stil dan is de vaart er snel uit. Het maakt wél dat we ons, als jonge veertigers, niet schamen. De e-bike is, als je zelf ook wat moet doen, dus voor iedereen. De fiets-met-extra-power is – met name in Nederland overigens, de rest van Europa moet er nog erg aan wennen – aan een snelle opmars bezig. In de Alblasserwaard zijn ze er op een unieke manier op ingesprongen. De natuurvereniging Den Hâneker heeft 26, door zonne-energie aangedreven, oplaadpunten in de regio geplaatst.
Hier, in het zuidelijkste deel van het Groene Hart, is fietsen met óf zonder hulpmotor een ware belevenis. Vlakker vind je Nederland niet. De natuur, we zitten hier onder de zeespiegel, zorgt voor ver- en bewondering. Altijd is er het besef dat hier aan water geen gebrek is, dat er soms – zoals ook tijdens de Watersnoodramp van 1953 – net iets teveel van was. Voortdurend loopt er een vliet, wetering of boezem aan linker- of rechterzijde van het fiets- of tractorpad. Kijk niet raar op als je tussen al die wat meer alledaagse weide- en watervogels een volgevreten aalscholver vertwijfelde pogingen ziet doen uit het water op te stijgen. Purperreigers hebben de streek als broedplaats gekozen en nabij het schattige vestingstadje Nieuwpoort huist een kolonie ooievaars.
Groot-Ammers3Het zijn de geneugten van het platteland die de Japanse toerist deze dag allicht ontgaan zijn. Hun busrit Nederland-in-één-dag heeft ze vanuit de Randstad even naar Kinderdijk gevoerd. Het Werelderfgoed aan de uiterste westzijde van de Alblasserwaard kent een soort toerisme waar ieder beetje spontaniteit vanaf is. Hier staan negentien molens geduldig te wachten op de volgende groep hobby-fotografen met haast. Elders in de regio, onder meer bij Streefkerk en Groot-Ammers, is het veel minder dringen voor de mooiste plaatjes. De molens, sommigen al van rond 1600, staan er even onbewogen bij. Ze hebben zwaardere tijden overleefd.
In Groot-Ammers komt opeens het besef waar de uitdrukking 'een klap van de molen' nu precies voor staat. Wie na een visje bij Van Wijk, ook hij is oplaadpunt, met wind in de rug over de smalle Molenkade rijdt, heeft het gevoel telkens te moeten bukken. De krantenbezorger hoeft niet van de fiets tijdens zijn ronde, kan hier zonder zelfs zijn arm maar uit te steken de brievenbus vullen. Bij de Achterlandse Molen, de laatste van de vier als je in zuidelijke richting rijdt, is het fietspad – vanwege het gevaar het hoofd te stoten – nota bene enkele meters verlegd. DSC02517
Aan elk van de vijf oplaadroutes die, de voor natuur- en landschapsbeheer opgerichte vereniging, Den Hâneker heeft samengesteld liggen wel enkele molens. Wij verbinden twee tochten met elkaar, het kilometers malen gaat net iets makkelijker met hulpmotor, en rijden door dorpjes als Hoornaar, Goudriaan, Ottoland en Bleskensgraaf. Nu nog is het rustig, straks in de zomer zal het er allicht drukker zijn. Een tractor kan dan, op de smalle dijkjes, misschien voor enig oponthoud zorgen. Maar échte files, nee die kennen ze hier niet. Daarvoor moet je terug naar de A27. Fysiek en geestelijk weer helemaal opgeladen kan je een dergelijke ergernis echter ook wel weer enkele werkdagen aan.

Dit is mijn eerste bijdrage voor de reisbijlage van de Wegener- en HDC-kranten. Dit verhaal, waarbij de fotografie verzorgd werd door Suzanne Laman, stond in de krant op zaterdag 23 maart 2013. Zoals deze PDF Uit De Gelderlander

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edward Swier Media, Reisverhalen

Levenslessen voor de jeugd

Ronald Koeman_3D (3)Ronald Koeman (50): ‘Nu geen politieagent, toen geen slappe lullo’

(Door Edward Swier)

ROTTERDAM – Zo ergens rond zijn vijftigste verjaardag dacht Ronald Koeman een punt achter zijn carrière als voetbaltrainer te zetten. Dan toch zou hij er wel genoeg van hebben en was het tijd voor andere leuke dingen, veronderstelde Koeman zelf rond de eeuwwisseling. Wie de vandaag verschenen biografie over de huidige oefenmeester van Feyenoord leest, weet dat zijn pensioendatum echter nog ver voor hem ligt. En dat hij eigenlijk nog wel bondscoach wil worden. Koeman heeft het vak leren relativeren, en juist dat maakt dat hij er zoveel meer plezier in heeft de laatste paar jaar.

Op zijn vijftigste verjaardag, hij is van 21 maart 1963, verschijnt het boek ‘Ronald Koeman’. Geen titel, geen motto, geen afrekening, geen woordspeling. Het boek is als de huidige voetbaltrainer. Rustig, met hier en daar een scherp randje. Met ruimte voor zelfreflectie. Met een duidelijke keuze voor het Cruijff-kamp, een venijnig hoofdstuk over zijn gebrekkige werkrelatie met Louis van Gaal en een enkele sneer naar een speler, collega-trainer of bestuurder. Arie Haan en René van der Gijp kunnen bijvoorbeeld maar beter geen exemplaar kopen.
‘Ronald Koeman’ geeft vooral veel wijze raad aan de jeugd. De jeugd waar Koeman zich in de loop der tijd, als medespeler en beginnend coach, zo aan kon ergeren. Maar die hij inmiddels heeft leren begrijpen. Al zal hij, laat hij wel blijken, nooit accepteren dat jonge spelers kapsones krijgen.
Het is een flinke pil geworden. Net iets te stevig, ook als de trainer zelf. Met veel plaatjes. Maar misschien wel te dik voor de spelers van de Feyenoord-selectie om nog voor de ontknoping van de competitie uit te lezen. Er staan echter wél lessen in hoe je, zelfs op de laatste speeldag en terwijl je het lot niet meer in eigen hand hebt, toch nog kampioen wordt. Koeman won als speler én trainer zowel bij Ajax als PSV de landstitel.
Met Feyenoord won hij als speler geen prijs, als trainer heeft hij nog alle kans. Het werken in Rotterdam is, dat wordt tussen de regels wel duidelijk, makkelijker dan elders. Als trainer ging hij vrijwel overal voortijdig weg, of werd hij ontslagen. Valencia was een wespennest, bij PSV en AZ liep het snel mis. ,,En Ajax is natuurlijk een prachtige club, maar de mensen die er rondlopen voelen zich wel erg belangrijk.”
Voor de Feyenoord-jongelingen van nu is het verstandig ergens halverwege het boek te beginnen, Koemans jaren als speler voorlopig over te slaan. Hij heeft er in retrospectief toch weinig bijzonders over te melden. Veel openhartiger is hij over zijn loopbaan als trainer. En over de tegenslagen in zijn persoonlijke leven die hem de laatste jaren troffen. Het verlies van zijn zaakwaarnemer en klankbord Ger Lagendijk en de borstkanker van zijn vrouw Bartina, in 2010, hebben hem recentelijk geleerd te relativeren. Koeman denkt er een deel van het huidige succes bij Feyenoord aan te danken te hebben. Het maakte hem een betere, rustigere trainer.
Koeman erkent zelf ook geen lieverdje geweest te zijn. Jatte vroeger statiegeldflessen aan de achterkant van de buurtsuper om ze via de voordeur weer in te leveren. Was, ook als speler, ,,nogal brutaal”, zocht de confrontatie. Maakte fouten. Zoals in 1988, toen hij na de halve finale tegen Duitsland zijn kont afveegde met het shirt van Olaf Thon. ,,Ik ben bepaald niet trots op dat moment. Het was niet gepast, ik heb er spijt van”, zegt hij anno nu.
Ook hij rijdt graag in een mooie auto, heeft een voorliefde voor horloges, houdt van dure wijnen. Maar poenerig doen, daar past hij voor. ,,Ik heb mijn afkomst nooit verloochend. Om me heen heb ik mensen wél zien veranderen. Die gingen soms heel gekke dingen doen.” Hij haalt een voorval uit 1998 aan. In Monaco was hij getuige hoe Kluivert, Bogarde, Reiziger, Davids en Seedorf in witte smoking en met een enorme sigaar uit een limousine stapten. ,,Dat soort rare dingen? Nee. Ik zou lekker een taxi pakken.”
Laat je niet opjutten, door de omgeving. Het is een van de dingen die hij jonge spelers, de selectie van het huidige Feyenoord voorop, wil meegeven. Discipline noemt de trainer van vandaag van het grootste belang. ,,Ik ben niet alleen trainer, maar ook een beetje opvoeder.”
Voorheen was hij wat losser. Maar ‘ik ben nu geen politieagent’. En ‘toen geen slappe lullo’. Bij Ajax had hij zijn handen vol aan de lastpakken Mido en Zlatan Ibrahimovic. ,,Bij akkefietjes met die spelers ben ik ook niet altijd even slim geweest. Ik zou het nu op een andere manier aanpakken. Dan zou je zo’n incidentje voor kunnen zijn.”

Dit verhaal heb ik geschreven voor de kranten van De Persdienst. Ronald Koeman is vandaag, 21 maart 2013, 50 jaar geworden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Feyenoord, Voetbal

Geheimen 1990 ook nu niet ontrafeld

(Door Edward Swier)
ROTTERDAM – Bijna 25 jaar na dato is het geheim nog altijd niet ontrafeld. Wat ging er nu toch precies mis tijdens en vooraf aan het WK van 1990? Bondscoach Leo Beenhakker zei destijds dat meer dan 75 procent van alle ellende nooit in de publiciteit was gekomen. Het gaf aanleiding om het ergste te vermoeden.
Volgens Ronald Koeman viel het allemaal wel mee. In zijn vandaag verschenen biografie: ,,Ik heb geen vrouwen op kamers gezien. Oké, de sfeer was niet goed, we waren niet fris, niet klaar voor het toernooi en er was onvrede bij de medische staf van de KNVB omdat sommige spelers zich tijdens het WK lieten behandelen door haptonoom Ted Troost. Maar dat was wat mij betreft alles.”
De selectie voelde zich vooraf wel in de maling genomen dat Beenhakker en niet Johan Cruijff bondscoach was geworden. Er werd bovendien veel te hard getraind in Zeist. ,,We trainden werkelijk als gekken. We kwamen ineens in het bos waar we anders nooit kwamen, maakten tempolopen, werkten met medicinballen. Het was verschrikkelijk. Als ik ’s morgens opstond, was ik vreselijk stijf”, aldus Koeman, die het hele toernooi vermoeid was.
Koeman had zich, zowel in de voorbereiding, als het toernooi zelf, vooral gestoord aan de door de KNVB geregelde accommodaties. Na een stinkend hotel in Kiev volgde een verblijf in een kil kasteeltje in Zagreb. In Italië kwam het niet meer goed. Ook al omdat kamergenoot Ruud Gullit tot diep in de nacht luidruchtig zat te bellen. ,,Ik hield een dagboek bij voor mezelf. De afsluiting was elke dag hetzelfde: het is weer dramatisch geweest. Er staan alleen maar negatieve dingen in.”

Geschreven voor de kranten van De Persdienst, op de 50ste verjaardag van Ronald Koeman: 21 maart 2013

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edward Swier Media, Feyenoord, Voetbal