Maandelijks archief: december 2013

Oostvaardersplassen, net als in de film

paardenenmosterdplanten

Eind  september ging ‘De Nieuwe Wildernis’ in première, de film trok volle zalen. Het was de beloning voor een heleboel werk: twee jaar lang struinde een camerateam door de Oostvaardersplassen. Dat die filmbeelden, mede dankzij het eindeloze geduld én de nieuwste technieken, mooier zijn dan wat een ‘gewone sterveling’ op een ochtendje te zien krijgt, is logisch. Maar, we zijn toch aangenaam verrast na een paar uurtjes in Nederlands meest ruige natuur. Dat wilt u ongetwijfeld ook, met eigen ogen, gaan waarnemen.

Amper zitten we in de robuuste Toyota Landcruiser of we zien een jonge vos voorbij schieten. De fotocamera was nog niet eens in de aanslag. De échte natuur – noem het wildernis als u wilt – ligt hier werkelijk aan onze voeten. Dat ben je niet meer gewend.

Staatsbosbeheer heeft met de Oostvaardersplassen ‘goud’ in handen. De overheidsinstantie werd in 1998 verzelfstandigd, moet sindsdien proberen de broek zelf op te houden. Het maakt automatisch dat de boswachter geen ambtenaar meer is en zich louter om de dieren bekommert, maar nu ook veel dichter bij de mensen is komen te staan. Hij is er om het gebied te beschermen én de bezoeker kennis te laten maken met het unieke moerasgebied. ,,We hebben ook echt iets moois om te laten zien”, zegt boswachter en ‘ambassadeur’ Hans Breeveld. Via zijn blog kan iedereen kennis nemen van de laatste ontwikkelingen in het gebied. Zoveel bezoekers als ‘Volg de vos’ heeft hij echter nog niet. Die webcam van zijn werkgever tekende dit jaar nota bene voor drie miljoen (!) hits.

IMG_5868

Jaarlijks trekken de Oostvaardersplassen nu ruim échte 200.000 bezoekers. Door de bioscoopfilm zullen dat er veel meer worden. ,,Zeg alsjeblieft dat niet iedereen tegelijk moet komen”, kijkt Breeveld een maand voor de première al met spanning vooruit. Hij vraagt direct ook uit te leggen dat grote delen van het gebied niet zomaar toegankelijk zijn. Logisch natuurlijk.

Vanuit Almere is het mogelijk ‘zomaar’ wandelingen te maken, tot aan het Natuurbelevingcentrum de Oostvaarders. En ook vanuit Lelystad is het toegestaan zonder begeleiding een rondje van vijf kilometer te maken en vanuit de kijkhut bij het nieuwe Buitencentrum de immense vogelpopulatie te aanschouwen. Aan de noordkant loopt bovendien een fietspad, langs het ondoordringbare moeras.

Hier broedde dit voorjaar een paartje zeearenden. Het riet – dertig jaar geleden bedekte het de volledige zesduizend hectare – wuift enthousiast. Het lijkt ons uit te nodigen, maar we blijven netjes aan de rand. Dit is een kraamkamer. Lepelaars, kiekedieven, baardmannetjes en roerdompen, je ziet ze elders zelden, maar zijn hier kind aan huis. Grauwe ganzen behoorden tot de eerste bewoners. Zij voorkwamen dat het moeras dichtgroeide, gaven de aanzet tot de vorming van een open vlakte, grote grazers werden bondgenoot.

In dit gebied, daar waar de konikpaarden en hun veulens plots in galop schieten, Heckrunderen de vlakte begrazen, vossen hun burchten hebben en edelherten zich statig voordoen, organiseert Staatsbosbeheer al met al jaarlijks zo’n 500 excursies. Dan zie je de Oostvaardersplassen ook echt. Net als in de film. Ruig, robuust, imponerend.

Sommige van de excursies zijn al ruim van te voren ‘overtekend’. Er is altijd veel belangstelling voor de fotosafari’s. Ook een bezoek aan de edelherten in de bronsttijd, in september en oktober, is een regelrechte hit. Iedereen wil het oorverdovende burlen en de schijngevechten meemaken.

boswachter

Hoewel wij een privé-rondleiding krijgen van Breeveld doen we zo gewoon mogelijk. Geen al te grote privileges, geen overdreven zoomlenzen bij de hand. Wij blijven ook een beetje op afstand, het is niet de bedoeling de beesten in hun natuurlijke habitat te storen. Breeveld: ,,Tijdens de bronsttijd is het wel een stuk eenvoudiger dichterbij te komen. Dan gaan de mannetjes volledig op in hun acties om de hindes te imponeren.”

Staatsbosbeheer zorgt dat het leefbaar blijft in de Oostvaardersplassen, hetgeen ook betekent dat dieren worden afgeschoten. De populatie mag niet te groot worden. Breeveld wil de natuur echter zo min mogelijk dwingen. Wat groeit dat groeit, wat doodgaat gaat dood. ,,De laatste twee jaar staat er bijvoorbeeld heel veel Jakobskruidkruis, het kleurt de vlakte zoals nu helemaal geel. De paarden eten het niet. Maar we weten dat het vanzelf weer verdwijnt.”

IMG_6001

Wij kijken tijdens onze excursie dus niet vreemd op als we een karkas zien liggen. ,,Maar van treinreizigers die tussen Almere en Lelystad langs de Oostvaardersplassen rijden, krijgen we wel eens verontruste telefoontjes. Dan heeft men een dood edelhert zien liggen.” Hij krijgt ook mailtjes van forensen die vinden dat de wilgen er zo slecht bij staan. ,,Mensen denken dan dat het hier helemaal niet goed gaat. Ik zou ze liefst allemaal uitleggen dat wij de natuur zo veel mogelijk haar gang laten gaan.” 

 

De Oostvaardersplassen zijn zo’n 6000 hectare groot. Het gebied ligt in zuidelijk Flevoland, tussen Almere en Lelystad. Bij Staatsbosbeheer (www.staatsbosbeheer.nl) is het mogelijk excursies te boeken. Op www.denieuwewildernis.nl is meer over de bioscoopfilm te vinden.

Dit verhaal verscheen, met foto’s van Suzanne Laman, op zaterdag 21 september in de dagbladen van Wegener en de Hollandse Dagblad Combinatie.

 

Hierbij de pagina zoals de Wegener-kranten die plaatsten:Oostvaardersplassen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Reisverhalen

Op hoogte krijg je een duwtje in de rug

PervisRecent schreef ik dit verhaal over de recordregen op de wielerpiste in Aguacalientes. Komende week is Edward Swier Media actief op het NK baanwielrennen in Apeldoorn. Records zullen daar niet worden gereden, daarvoor is de Nederlandse lucht simpelweg te dik. De nationale titelstrijd vindt van 27 tot en met 30 december in het Omnisport-complex plaats. Vooraf aan het evenement zullen de kranten van De Persdienst een dubbelinterview met Matthijs Büchli en Hugo Haak plaatsen. Daarin vertelt het duo nog eens over hun ervaringen in Mexico, het toekomstbeeld van het baanwielrennen en het NK.

Er is als wielrenner niets lekkerder dan af en toe een duwtje in de rug te krijgen. Tijdens de wereldbekerwedstrijden op de wielerpiste in het Mexicaanse Aguacalientes hadden de Nederlandse baanrenners dat gevoel. Op een hoogte van bijna 1900 meter bleek de luchtweerstand miniem en sneuvelden vele records. De Nederlanders noteerden nationale records, de internationale top tekende voor wereldrecords. Hoogtepunt was de kilometertijdrit. De Fransman François Pervis (foto) dook met 56,303 seconden onwaarschijnlijk ruim onder de besttijd (58,875) die zijn landgenoot Arnaud Tournant in 2001 in het Boliviaanse La Paz noteerde.

Nadat de Nederlandse baanploeg wel drie vierde plaatsen, maar geen podiumplaatsen had gescoord, was duidelijk dat de selectie van René Wolff er, met het oog op de wereldtitelstrijd in Colombia van eind februari, redelijk goed voorstaat. Elis Ligtlee mist weliswaar nog internationale ervaring, maar komt met rasse schreden dichterbij de top, terwijl Tim Veldt op het omnium met een vierde plaats andermaal aantoonde een serieuze podiumkandidaat op WK én Spelen te zijn. In de wereldbekerranking staat Veldt derde. Hij heeft zelfs nog uitzicht op de winst. De beste prestaties kwamen dit weekeinde evenwel van de jonge Nederlandse sprinters, Matthijs Büchli, Hugo Haak en Jeffrey Hoogland. Zij voelden, zoals bijna alle deelnemers in Aguacalientes, de fysieke sensatie dat ze sneller dan ooit waren. Op hoogte is de lucht ijler. Dat geeft op de relatief korte baanonderdelen veel voordelen. Er is feitelijk minder lucht om tegen te knokken. ,,Ziek hard”, ging het dan ook volgens Hugo Haak.

Matthijs Büchli noemde de wereldbekerstrijd door de omstandigheden ,,wat extremer. Wielrennen op een baan blijft, overal en altijd, eigenlijk hetzelfde. Maar doordat de snelheid veel hoger is, voelde het hier toch anders. Met 78 kilometer per uur fietsen is iets anders dan met 73”, aldus de keirinspecialist.

,,Records zijn er om gebroken te worden”, twitterde Teun Mulder nadat hij en Theo Bos door de jongere generatie beroofd waren van hun nationale toptijden op onder meer de sprint, kilometer en teamsprint. Haak reed een Nederlands record op de kilometer. Met een eindtijd van 58,446 seconden dook Haak onder het oude wereldrecord van 58,875. Hij werd vijfde. Matthijs Büchli, Haaks maatje in de teamsprint, werd – op slechts enkele duizendsten van winnaar Matthew Crampton – vierde op de keirin. Vorig jaar boekte Büchli in Mexico zijn eerste internationale succes, door de wereldbekerwedstrijd te winnen. Het leverde hem zelfs een nominatie voor de eretitel Wielrenner van het Jaar op.

Voor het weekeinde al werden Haak en Büchli met Jeffrey Hoogland vierde op de teamsprint. Het trio noteerde een nationaal record, 42,995. In de strijd om het brons legden de Nederlanders het af tegen de Australiërs. Jeffrey Hoogland tekende individueel op de sprint voor een nieuw Nederlands record van 9,634 seconden. ,,Superblij”, aldus Hoogland nadat duidelijk werd dat hij Theo Bos uit de boeken had gereden. Ook hier was François Pervis ongelooflijk snel: 9,347 is het nieuwe ijkpunt. Pervis legde de 200 meter af met een gemiddelde snelheid van 77,030 kilometer per uur. Op een fiets!

Büchli, vlak voor de terugvlucht naar Nederland: ,,We stappen allemaal met een goed gevoel in het vliegtuig, zijn blij met onze eigen prestaties. Al die Nederlandse records, daar kan je toch dik tevreden mee zijn. Maar die tijden van Pervis maakten je wel een klein beetje aan het schrikken. Het verschil was groot, hij was een klasse apart.”

Ook Elis Ligtlee noteerde enkele nationale records. In het sprinttoernooi, dat ze als zesde beëindigde, opende Ligtlee met een 200 meter in 10,640. Op de 500 meter werd Ligtlee ook zesde, met 33,618. Ook dat waren twee Nederlandse records.

De wereldbekerwedstrijd in Aguacalientes was de unieke gelegenheid geweest voor de ploegachtervolgers om ook eindelijk eens rond of zelfs onder de vier minuten te rijden. In de kwalificaties bleven liefst zes teams onder de voor Oranje nog magische grens van 4.00,00. De Nederlanders ontbraken echter in Mexico.

Geldgebrek is een voorname reden van de absentie. De wielerbond had onvoldoende budget om de achtervolgers naar zowel deze wereldbeker als die van januari, opnieuw in Mexico, en het WK in Colombia te sturen.

De internationale wielrenunie stelt deelname aan alle wereldbekers als voorwaarde voor mogelijke WK-kwalificatie. Het is natuurlijk ook gekkenwerk om in een dergelijk kort tijdsbestek driemaal de trip richting midden- en zuid-Amerika te maken. Jetlags én een slechts kort verblijf op hoogte doen een topsporter nooit goed. Bondscoach Jabik-Jan Bastiaans heeft met de selectie een medaille op de Olympische Spelen in 2016 voor ogen. In zijn ogen was deelname aan de wereldtitelstrijd van komend voorjaar geen must. Een crowdfundingactie die de achtervolgers alsnog aan het benodigde geld voor WK-deelname had geholpen, werd dan ook afgeslagen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Baanwielrennen, Edward Swier Media

Emotionele avond voor Feyenoord

feyenoordZijn afwezigheid in Almelo werd gevoeld. De naam van Feyenoord-trainer Ronald Koeman lag woensdagavond in het Polman-stadion op ieders lippen. Terwijl zijn team trachtte de laatste acht in het KNVB-bekertoernooi te halen, kreeg Koeman het verlies van zijn vader voor de kiezen. Dat de Rotterdammers, na strafschoppen, van Heracles wonnen, kon hem voor deze keer gestolen worden. De dvd zal hij later ook met weinig plezier terugkijken.

Zonder eigen fans én zonder hoofdcoach beleefde de selectie van Feyenoord een emotioneel lastige en sportief nog veel minder eenvoudige avond in Almelo. De bekerwedstrijd begon met een minuut stilte ter nagedachtenis aan Martin Koeman (75), die net als zijn zoons Erwin en Ronald voor Oranje uitkwam en na zijn carrière het trainersvak inging.

Koeman senior werd zondag getroffen door een hartstilstand, sindsdien lag hij in coma. Zoon Ronald verzorgde in het begin van de week weliswaar nog de training in Rotterdam, er was gisteren wel al besloten dat hij bij de wedstrijd in Almelo zou ontbreken. Juist toen de Feyenoord-bus bij het Polman-stadion arriveerde, werd via Twitter bekend dat Koeman senior was overleden. In de kleedkamer werden de spelers op de hoogte gebracht van het persoonlijke verlies in de familie van hun trainer. Direct daarna werd besloten dat er een minuut stilte in acht zou worden genomen. De Rotterdammers speelden bovendien met rouwbanden. Er hing in het stadion een groot spandoek waarop de familie Koeman sterkte werd toegewenst.

Onder leiding van Koemans assistenten Giovanni van Bronckhorst en Jean-Paul van Gastel maakte Feyenoord een sterke start op het kunstgras in Almelo. Na twaalf minuten draaide Pellè, met ex-Feyenoorder Bart Schenkeveld in de rug, met zijn linker de bal fraai langs Remko Pasveer. De Rotterdamers vielen daarna ver terug. Niet alleen bleef de 0-2 uit – een kopbal van Stefan de Vrij werd door Pasveer uit de kruising getikt –, het werd bovendien nog voor er een half uur verstreken was alweer 1-1. Bryan Linssen maakte dat De Vrij en Joris Mathijsen er niet goed uitzagen. De tweede helft was van een belabberd niveau. Mark Uth kreeg een tweetal kansen voor Heracles, maar het futloze Feyenoord kwam pas in blessuretijd weer in de buurt van Pasveer. Schaken kon een verlenging niet voorkomen. In het extra half uur kreeg Stefan de Vrij zijn tweede gele kaart, maar het statische evenwicht werd nauwelijks verbroken. Vanaf de strafschopstip was Feyenoord echter foutloos, Ben Rienstra miste de zesde strafschop van Heracles.

Zodoende bleef Feyenoord uitschakeling bespaard. Het leidde tot euforie bij een klein deel van de 6000 aanwezigen. Officieel ontbraken in het Polman-stadion Feyenoord-fans. Voor het duel was de tijd- en geldverslindende buscombi verplicht gesteld. Feyenoord voelde daar niks voor en besloot geen kaarten voor het duel af te nemen. Her en der in het stadion zaten echter wel bijna tweehonderd Feyenoord-fans. Zij hadden tickets weten te bemachtigen en maakten het de stewards en politie knap lastig om de orde te bewaken. Na de 0-1 werd groen vuurwerk afgestoken, hetgeen tot onrust op de tribune leidde. Later normaliseerde de situatie. Allicht was het handiger geweest de toch binnengekomen Feyenoord-fans in het lege uitvak te plaatsen.

Alsof de situatie niet al triest genoeg was, werd Ronald Koeman woensdagavond ongewild ook nog het lijdend voorwerp van een nogal ongelukkig getimed persbericht van KNVB-directeur Bert van Oostveen. Die vond het nodig via de media in te gaan op de aanstelling van de volgende bondscoach. Volgens Van Oostveen bewandelde de KNVB ,,de Koninklijke route” en nam het ,,de gepaste zorgvuldigheid in acht.” De directeur betaald voetbal zei tot januari geen namen te noemen, maar had in de media recent ,,complottheorieën en feitelijke onjuistheden voorbij zien komen en zag zich genoodzaakt” te reageren. ,,De gesuggereerde theorieën vind ik bijzonder hinderlijk en verbazen mij ten zeerste. En laat ik helder zijn: het beeld zoals nu geschetst is absoluut onjuist. De KNVB heeft nimmer het initiatief genomen met Ronald Koeman of zijn zaakwaarnemer over een eventueel bondscoachschap te praten.”

Om die uitlatingen te doen op het moment dat de KNVB wist dat Koeman senior in kritieke toestand in het ziekenhuis lag, is op zijn zachtst gezegd ‘niet kies’.

Dit verhaal stond donderdag 19 december 2013 in de kranten van De Persdienst

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edward Swier Media, Feyenoord, Voetbal