Categorie archief: Olympische Spelen

‘Overgeven? Dat hoort erbij toch’

NOC*NSF helpt talentvolle jongeren met omscholing

Door Edward Swier

Helena Bakker is net even over haar nek gegaan. ,,Dat hoort erbij, toch?” Ze kijkt er haast triomfantelijk bij. Ook Nicole Ruijs heeft gevoeld hoe haar benen het op de Wattbike begaven. Toch zeggen beiden niets liever dan topsporter te worden. Weliswaar heeft het hockey en voetbal nu nog hun voorkeur, maar als ze het advies krijgen om zich tot roeister om te scholen, zouden ze het niet nalaten. ,,Ik wil mijn hele leven al topsporter worden.”
Met de slogan ‘Ik wist niet dat ik het in me had’ verleidde NOC*NSF jonge talentvolle sporters om zich fysiek eens grondig te laten testen. En een switch naar een andere sport in overweging te nemen. De hoop is dat er onder de hobbysporters onbekend toptalent wordt ontdekt. Inschrijving via internet stond open voor scholieren van 12 tot 18 jaar, gymleraren mochten wildcards uitdelen.
Op een viertal locaties in Nederland – de CTO’s van Eindhoven, Amsterdam, Heerenveen en Papendal – werden gisteren driehonderd talenten aan een reeks fysieke tests onderworpen. De onderzoeksvraag: is iemand snel en explosief? Of juist lang en sterk? ,,We onderzoeken of iemand de fysieke kenmerken heeft om later als topsporter zijn of haar brood te verdienen, om een olympische medaille te winnen”, zegt voormalig topvolleyballer Jeroen Bijl, manager topsport bij NOC*NSF deze zonnige zondag op Papendal.
Metingen van de armspanwijdte, wendbaarheid, sprongkracht en vermogen leveren een bron van informatie op. Meten is ook in dit geval weten. Het is mogelijk de eerste stap op weg naar internationaal succes. Weliswaar moet op termijn nog blijken of iemand mentaal en qua coördinatie ook in staat is de top te bereiken, talentidentificatie begint bij uiterlijke, fysieke kenmerken. Daarvoor is een reeks bewegingswetenschappers naar Papendal afgereisd. ,,Het zou mooi zijn als we hier uiteindelijk één olympische medaillewinnaar mee scoren.”
Voor deze primeur werd samengewerkt met de roeibond, volleybalbond, wielrenunie, rugbybond en triatlonfederatie. ,,We wilden alleen in zee met bonden waarvan we weten dat ze deze ‘high potentials’ ook, en liefst niet ver van huis, een vervolgtraject kunnen aanbieden.” Bijl noemt het ,,een voor Nederlandse begrippen uniek project”, dat wat hem betreft de komende jaren een follow-up verdient.
NOC*NSF keek het idee af uit Engeland. De zoektocht naar onbekend talent via de scoutingsprogramma’s Sporting Giants en Girls for Gold leverde daar zowel op de Zomerspelen van Londen (roeister Helen Glover) en Sotsji (Lizzy Yarnold in skeleton) goud op. Met Chinese en Oost-Europese praktijken – in Oost-Duitsland en Rusland werd na fysieke metingen bepaald welke sport een kind moest gaan doen – wil de sportkoepel liever niet in verband worden gebracht. Bijl: ,,Omdat wij hier kinderen niet verplichten welke sport ze gaan doen. En zoals het ook een eigen keuze is om hier te komen.”
Motivatie en ambitie genoeg. Neem Nicole Ruijs. Ze is een fanatiek voetbalster en begenadigd skiester uit Nuland. ,,Maar de top ga ik beide sporten niet halen. Ik kan er wel mijn gevoel in kwijt, heb er veel lol in. Maar ik zou eigenlijk wel willen weten of er een sport is waar ik meer ambities mag koesteren.” Als ze door de test komt, zou ze zich gerust willen laten omscholen tot roeister. ,,Dat trekt me wel, een beetje wat exclusievere sport dan volleybal.” Ze zou er het voetbal zelfs voor opgeven.
Eenzelfde traject ziet Helena Bakker voor zich. Ze is 14 en speelt in Zwolle hockey op hoog niveau. Een eerste kennismaking met schaatsen bracht direct succes. En toen ze nog maar net een racefiets had, reed ze in een tijdrit direct bij de eerste drie. ,,Ik kan alles eigenlijk wel een beetje, maar zou nu wel willen weten waar ik echt goed in ben. Ik wil mijn hele leven al topsporter worden.”
Dimitri Hooftman, middenman bij volleybalvereniging Reflex uit Duiven, steekt er deze dag op Papendal letterlijk met kop en schouders bovenuit. Met zijn 2.06 meter voldoet hij aan het profiel Lang en Sterk. Dat bewijst hij nog maar eens op de Wattbike door een flink vermogen te trappen. Hij wil ,,heel snel meer. Hogerop.” Maar aan omscholing moet hij niet denken. ,,Wat ze me ook voorstellen, ik zeg het volleybal niet zomaar vaarwel. Ik ben geen sport tegengekomen waar zo’n goed teamgevoel heerst.” Voor Bijl is plezier ook een belangrijke factor. ,,Het is belangrijk dat je sport leuk blijft vinden. Maar soms lukt dat juist door een sport te gaan doen waarmee je er heel ver mee kunt komen.”

Verhaal voor de kranten van De Persdienst, met follow-up op de site van Sport & Strategie, 2 november 2014.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edward Swier Media, Olympische Spelen

Softbalsters Nederland zoeken steun ‘geloofsgenoten’ op WK in eigen land

DagmarBloeming2Ze willen het liefst alleen aan softbal denken. Maar met het spookbeeld voor ogen dat straks mogelijk de financiële basis wegvalt voor hun professionele benadering van de sport, blijkt het toch lastig presteren. De Nederlandse softbalsters staan zodoende, na de eerste drie duels op het WK in eigen land, al met de rug tegen de muur. Daar deed zelfs een 8-1-zege op Italië niets aan af.

Door Edward Swier

Er zijn dingen die bondscoach Craig Montvidas allang niet meer hoeft te zeggen tijdens de wedstrijdbespreking. ,,Die meiden kennen van elk duel het belang.” Het is feitelijk al jaren niet anders.
Sinds softbal in 2009 door het IOC van het olympisch programma werd gehaald, moeten de Nederlandse vrouwen. Drie keer werden ze Europees kampioen. Natuurlijk, omdat ze het wilden. Maar vooral ook omdat het moest. Anders zou de geldkraan van NOC*NSF worden dichtgedraaid. Nu zouden ze liefst genieten van een WK in eigen land. Het eerste op Europese bodem. Iets om trots op te zijn.
Maar ze spelen de wereldtitelstrijd in Haarlem met een zware rugzak op. Oranje moet vijfde worden, willen ze de steun vanaf Papendal behouden en niet terugvallen in de rangen van andere sporten in de marge. ,,Dan gaan we echt terug in de tijd”, aldus Montvidas. ,,Dan zal softbal in Nederland op zijn gat komen te liggen”, voegt aanvoerster Saskia Kosterink (foto) toe. ,,Iedereen beseft dat we die topvijf eigenlijk echt móeten halen.”
SaskiaKosterink2Het is een hele last. Het voelt niet fijn om onbegrepen te zijn. Kosterink, één van de drie Nederlandse speelsters die er op het laatste olympische toernooi (Peking 2008) nog bij was, is dolgelukkig in Haarlem eindelijk eens onder gelijkgestemden te zijn. ,,Die volle tribunes, dat is geweldig. Je weet niet half hoe fijn het is als er zoveel mensen achter je staan.”
Eerst was er het IOC dat softbal van het olympisch programma verwijderde, daarna deed NOC*NSF zijn uiterste best de toelage terug te schroeven. Dat de NOS voor dit weekeinde nog niet met een cameraploeg in Haarlem was gesignaleerd, stak ook een beetje. De Nederlandse softbalsters hebben het idee dat vrijwel iedereen toch op zijn minst een beetje tegen ze is. ,,We hebben de afgelopen zes jaar net even teveel tegenslagen gehad.”
Dat zich afgelopen winter opeens een sponsor aandiende, zorgde volgens Montvidas dan ook voor een enorme boost. Niet alleen de centen van postbedrijf Sandd waren welkom, maar vooral de plotse aandacht van een serieus bedrijf deed goed. Montvidas: ,,Dat was wel het allerbelangrijkste. Dat er eindelijk weer iemand was die in ze geloofde.”
Niets liever willen de Nederlandse softbalsters een ieder die hen steunt terugbetalen. Vooralsnog valt dat niet mee. Vrijdagavond op de openingsavond van het WK ging Nederland voor zo’n vierduizend kijkers in sneltreinvaart onderuit tegen de VS. In vier innings was het bekeken: 10-0. Zaterdag werd een eender resultaat geboekt. Echter, de 5-4-nederlaag tegen Taiwan kreeg pas na liefst 11 innings zijn beslag. Drieënhalf uur softballen, voor niks.
Tot twee keer toe werd in de tie-break een voorsprong genomen. Eerst werd het 2-1, daarna zelfs 4-2. Kosterink: ,,Twee keer scoren in tie-break, een verzekeringsrun maken, dat is meestal voldoende.” Maar pitcher Dagmar Bloeming (eerste foto) was op, kon de klus net niet afmaken. In de elfde slagbeurt ging het uiteindelijk mis. Bondscoach Montvidas (foto) wist het meteen: ,,Nu moeten we vier van de vijf resterende wedstrijden winnen.”
CraigMontvidas3Zaterdagavond had hij geen woorden meer vuil gemaakt aan de nederlaag. ,,Het gaat er nu niet om wat je zegt, maar wat je niet zegt.” Gistermorgen was de bespreking begonnen met een korte terugblik. ,,Er waren ook genoeg positieve dingen om op terug te kijken.”
Vervolgens draaide alles erom van Italië te winnen. Dat moest. En lukte, tussen de buien door: 8-1 in slechts 5 innings. ,,We waren agressief, konden Italië meteen onder druk zetten. We hebben alles nu nog in eigen hand, zijn weer in de running.”

Resterende programma

Om uitzicht te houden op een plek bij de eerste 5 – de minimale eis van NOC*NSF om de A-status niet kwijt te raken – dient Oranje van de resterende vier duels er minimaal drie winnen. Botswana (donderdag) en Groot-Brittannië (woensdag) mogen geen problemen opleveren, Australië lijkt op voorhand te sterk. ,,Dat is de nummer drie van de wereld. We zullen echter vechten voor een goed resultaat”, aldus bondscoach Craig Montvidas over de wedstrijd van komende avond. Met name de confrontatie van dinsdagavond met de Dominiciaanse Republiek, aanvang 20.00 uur, lijkt cruciaal.

Dit verhaal verscheen maandag 18 augustus in diverse kranten van De Persdienst. De foto’s zijn tijdens de wedstrijd Nederland-Taiwan gemaakt door Suzanne Laman.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edward Swier Media, Olympische Spelen, Softbal

‘Uit de hand gelopen toneelstukje’

Vrienden van Anton Geesink zullen altijd voor hem klaar blijven staan

(Door Edward Swier)

HILVERSUM (GPD) – Heel de wereld sprak er de afgelopen weken schande van. Het IOC was verrot, corrupt, vergeven van boeven en ander gespuis. Anton Geesink speelde het spel ook niet helemaal eerlijk en de kroonprins moest zich maar niet inlaten met een dergelijk gezelschap. En wat zegt Frank van den Wall Bake, directeur van het Hilversumse sportmarketingbureau Trefpunt? ‘Het is een uit de hand gelopen toneelstukje’.

De 54-jarige Blaricummer, veelvuldig in het nieuws vanwege zijn bemoeienissen met de Stichting Vrienden van Anton Geesink, weet zeker dat in Lausanne sprake was van een vooropgezet plan. ,,Marc Hodler, IOC-vice-voorzitter, doet niets zonder de instemming van Samaranch. Ik weiger te geloven dat hij zomaar iets geroepen heeft. Binnen het IOC heeft men bedacht dat voortaan niet meer alle leden moeten beslissen over de locaties van de volgende Spelen. Dat zou voorbehouden moeten zijn aan een select gezelschap van een man of vijf, zes. Dat was de insteek van Hodlers opmerkingen, die boodschap wilde hij brengen. De boel is uit de hand gelopen. De pers is er te veel ingedoken. Het gevolg was paniek, er moest zelfs een pr-bureau worden ingehuurd”.

De lijst met verdachten bestond al. ,,En daar stond, heb ik inmiddels uit zeer betrouwbare bron vernomen, Anton Geesink niet op”. De judoreus is pas sinds 21 december, toen Der Spiegel verscheen, aan het rijtje ‘foute IOC’ers’ toegevoegd. ,,Toen moest men hem wel onder de loep nemen, men betrachtte immers openheid. Hoe Der Spiegel aan zijn naam is gekomen? Dat blijft speculeren. Er zijn twee namen genoemd (oud NOC*NSF-topman Huibregtsen en zijn rechterhand Meijer, red.) maar die neem ik niet in de mond. Die suggestie heeft me aan het denken gezet”.

WARNING

Dat Geesink als enige een ‘warning’ heeft gekregen, onderschrijft die theorie, volgens Van den Wall Bake. ,,Waar ik me trouwens afgelopen week groen en geel aan heb zitten ergeren, is de interpretatie van dat woord ‘warning’ in de media. Ik heb alle woordenboeken erop nageslagen, vindt nergens iets anders dan ‘waarschuwing’. Dat is het ook. Het is dus geen zware berisping. Als het IOC Geesink fel had willen bekritiseren, was dat wel in andere bewoordingen gedaan”.

En dus kan Geesink vrolijk voort? ,,Wat mij betreft wel”. En de Stichting Vrienden van Anton Geesink? Van den Wall Bake wil niets liever dan zijn eigen geesteskind opblazen. ,,Ik zou willen dat de Stichting overbodig was. Maar we hebben te maken met een omissie in het systeem van NOC*NSF. Van der Reijden heeft wel gezegd dat hij zo snel mogelijk met Anton om de tafel wil gaan zitten, en daarmee de Stichting overbodig maken, maar hij is maar interim-voorzitter. Ik moet nog zien dat alles zo gaat als hij geroepen heeft”.

,,We hebben als Stichting nooit de behoefte gehad om naar buiten te treden, louter omdat ons bestaan eigenlijk te zot voor woorden was. Het zou toch niet zo moeten zijn dat je een IOC-lid, met name in natura, moet helpen om hem te kunnen laten functioneren. Dat wij de laatste tijd betiteld zijn als een duister gezelschap, dat stiekem achter de schermen aan allerlei touwtjes trok, vind ik op zijn zachtst gezegd vervelend. Geregistreerde accountants lopen onze boeken na, we werken zo open als wat”.

FOUT

De Stichting zelf maakte echter ‚‚n fout. ,,Dreigt er een crisis dan moet je zo snel mogelijk openheid van zaken geven. Eerlijkheid duurt immers het langst. Het had echter allemaal beter kunnen uitpakken. Maar dat die 5000 dollar voor de Mobiele Academie al eerder was overgemaakt, en teruggestuurd, dat wist ik niet. Dat werd me pas duidelijk toen de boeken helemaal open gingen. Noem het een schoonheidsfoutje, een onhandigheidje”.

Van den Wall Bake zegt Geesink hoe dan ook te blijven steunen. Ook wanneer NOC*NSF al diens kosten zou gaan vergoeden. ,,Daarvoor zijn we vrienden”. Bovendien speelt er altijd nog zoiets als een commercieel belang. ,,Philips is ook lid van de stichting, geeft jaarlijks, meen ik, 25.000 gulden. Wat denk je? De lichtdivisie gaat graag met Anton op pad. Wil jij in Japan een stadion van licht voorzien, dan is er toch niets beters dan met Mister Geesink binnen te lopen. Of dat moet kunnen? Misschien zou je je er als IOC-lid niet voor moeten lenen. Maar ik heb er wel begrip voor, de situatie heeft Anton ertoe gedwongen zich zo op te stellen”. Zelf profiteerde Van den Wall Bake ook mee. ,,Wij ‘sponsoren’ Anton met een secretaresse. Zitten zo dicht bij het IOC-lid, dichtbij Lausanne, hebben veel informatie uit de eerste hand. Kunnen makkelijker in de olympische keuken rondneuzen. Dat loont”.

Nu Geesink mag blijven zet Van den Wall Bake niet in op een status aparte voor het IOC-lid, maar pleit hij juist voor een veel innigere relatie met NOC*NSF. ,,Vonhoff en Huibregtsen, de vorige voorzitters, hebben Geesink altijd met een zekere minachting behandeld. Dat was fout. Tuurlijk is Anton best wel eens nukkig, rechtlijnig, na‹ef. Maar als je hem in zijn waarde laat, heb je een wereld gozer aan hem”.

KAARTEN

Wil Nederland in het IOC ook nog enig gewicht in de schaal leggen, dan moet volgens Van den Wall Bake ingezet worden op een tweetal kaarten: Geesink en de kroonprins. ,,Samaranch vertrouwt zijn leden blindelings, zodat ook hij van hun kant op een blindelings vertrouwen kan rekenen. Dus, wil je als NOC*NSF iets regelen in Lausanne, dan moet dat via Geesink. Doe je iets achter zijn rug om, dan weet hij het nog voor je de deur uit bent. Denk dus niet dat je het zonder hem af kan. Win hem voor je en zorg dat hij letterlijk en figuurlijk zijn gewicht voor je in de strijd gooit”.

,,We worden al te vaak gezien als een stel dominees, eigenwijs en met een kruideniersmentaliteit. Kunnen ons ook niet permitteren de kroonprins uit het IOC te weren. In Den Haag moet men niet lang aarzelen maar prins Willem-Alexander gewoon toe laten treden. We moeten onze IOC-leden nu niet opeens massaal terugtrekken. Dan zijn we het domste jongetje van de klas”.

Voor De Gooi-en Eemlander (en andere GPD-bladen), 29 januari 1999

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Olympische Spelen