Categorie archief: Skisport

Het witte goud van Schladming

wm-schladming-2013WK alpineskiën kost 400 (!) miljoen euro

(Door Edward Swier)
NIJMEGEN/SCHLADMING (DPd) – De mist bleef urenlang hangen, met uitstel van de Super G tot gevolg. En eenmaal toch begonnen, kwam titelfavoriete Lindsey Vonn zwaar ten val. De Amerikaanse werd per helikopter afgevoerd, haar WK is voorbij. De start van de wereldtitelstrijd alpineskiën was er weliswaar één vol hobbels, het kampioenschap moet grote vreugde brengen in Schladming. Nu én in de toekomst.

De komende dagen worden zo’n 400.000 bezoekers in Schladming verwacht. Het is de bedoeling dat ze de komende winters naar het Oostenrijkse bergdorp terugkeren om zelf te skiën. Het WK is zoveel groter dan in 1982, toen de Zweed Ingemar Stenmark in Schladming de laatste van zijn vijf wereldtitels won. Het evenement komt tegenwoordig, schetsten bestuurders recent, zowaar zelfs in de buurt van het EK voetbal van 2008, dat in zowel Zwitserland als Oostenrijk plaatsvond.
Er zijn, op een paar losse tickets na, slechts nog passepartouts op de ‘gouden tribune’ beschikbaar. Met het beste zicht weliswaar, maar het zijn wél staanplaatsen. En dat voor 1000 euro. Wil je een glimp opvangen van de nu toch al wat bedaarde rockers van Nazareth, of meehossen op de après-skihits van DJ Ötzi en Opus, dan is er ’s avonds op het Medal Plaza allicht nog wel een plekje. Gelijk de Olympische Winterspelen worden de medaillewinnaars in de avonduren, op het plein bij het gemeentehuis, gehuldigd. Het is één van de manieren voor het stadje om de miljoeneninvesteringen die voor het WK zijn gedaan terug te verdienen. Toerisme is troef. Allicht dat de supporters van nu, met al het vertier in gedachten, terugkeren. Er worden nu, in de 1800 hotels en pensions in de omgeving, iedere ochtend al liefst 28.000 bedden opgemaakt.
Marcel Looze beslaapt er één van. De Nederlander werkt sinds 2006 bij de internationale skifederatie FIS. Als marketingmanager is hij mede verantwoordelijk voor het ‘verkopen’ van de bond. ,,Maar cijfers noem ik je niet. Wij hebben het als FIS nooit over de financiële kant van het verhaal.” Schladming zelf is scheutiger, in een gemeentelijke brochure wordt voor het WK een investeringsbedrag van liefst 400 miljoen euro (!) genoemd. Dat is inclusief een extra afslag aan de snelweg én een nieuwe brug.
Alles in Schladming blinkt en schittert deze dagen. Sneeuw is als wit goud.

schladming2De skisport weet zich zoveel beter te verkopen dan tal van andere wintersporten. Neem het schaatsen, dat alleen in Nederland alle aandacht krijgt. En het veldrijden, dat slechts in België (en in Nederlands Brabant) als serieus tijdverdrijf wordt gezien. Looze, voormalig technisch directeur van de Nederlandse Ski Federatie: ,,Als Nederlander ga ik niets onaardigs over schaatsen zeggen. Dat vind ik vloeken in de kerk. Maar, ik kan je wel zeggen dat een WK skiën echt groter is. Met serieuze deelname uit alle continenten, misschien met uitzondering van Afrika. Er doen dit WK 72 landen mee. Dat haalt het schaatsen niet.”
Commerciële belangen hebben het skiën groot gemaakt. ’s Winters trekken horden Europeanen naar de Alpen. Er is een grote concurrentiestrijd tussen de diverse skigebieden én tussen de fabrikanten van ski’s en skikleding. Het is vergelijkbaar met de golfsport, waar ook om de gunst van de consument wordt gevochten. De topsport profiteert daar flink van mee, aan sponsors geen gebrek. Ze staan in de rij om een groot evenement te kunnen ondersteunen. Net als dat er voor elk WK wel vier, vijf gegadigden zijn om het te organiseren. Gebieden moeten krom liggen om het WK binnen te halen, maar doen dat graag. Het leidt tot een upgrade van de infrastructuur en het toeristisch aanbod, de vruchten worden in de jaren nadien geplukt.
Het adagium luidt ‘regeren is vooruitzien’. Er wordt continu gewerkt aan ontwikkeling van de sport, niet in de laatste plaats om de tv-kijker vast te houden. De Oostenrijkse omroep ORF brengt het WK met liefst 100 camera’s in beeld. Eurosport toont in de wintermaanden een schier eindeloze reeks afdalingen en slalommen. Looze: ,,Het is ontegenzeglijk belangrijk dat je als sport goed zichtbaar bent. Maar dat komt niet alleen door marketingtechnisch gezien slimme keuzes. Skiën komt alleen op televisie als het interessant is om te laten zien.”
De WK’s voor de komende vijf jaar zijn al verdeeld, en de onderhandelingen voor de rechten van 2019 tot 2021 vinden nu plaats. ,,Als je topwedstrijden wilt organiseren, heb je veel voorbereidingstijd nodig. En dus beginnen wij al ruim op tijd, ook met het vermarkten van de rechten.” Bijkomend effect is dat de FIS nauwelijks last heeft van de economische teruggang, organiserende landen weten al jaren van te voren wat ze organisatorisch en financieel te wachten staat. ,,Wij kunnen nog wel even voort.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Skisport

Seizoen voorbij voor Lindsey Vonn

VonnErnstige knieblessure voor Amerikaanse skiester

(Door Edward Swier)
NIJMEGEN/SCHLADMING (DPd) – Lindsey Vonn had voor de komende twee weken in Schladming de beschikking over enkele bodyguards. De Amerikaanse skiester was bang dat ze zich, vanwege de grote aandacht voor haar persoon én het WK in het algemeen, onmogelijk door het Oostenrijkse bergdorp zou kunnen bewegen. Maar na gistermiddag is het WK al voorbij voor Vonn. Ze kwam zwaar ten val op de Super G en werd per helikopter afgevoerd. In het ziekenhuis werd een ernstige knieblessure geconstateerd. Vonn heeft haar kruisband en een mediale band afgescheurd, bovendien zit er een breuk in de kop van haar scheenbeen.

Het skiseizoen 2012-2013 is bepaald niet het jaar van Vonn geworden. De 28-jarige Amerikaanse nam in december een adempauze. Ze had maag- en darmproblemen, bleek bovendien lang met depressies te kampen hebben gehad. Ook kwam er na vijf jaar een eind aan haar huwelijk. Dat ze daarna in de media in verband werd gebracht met golfer Tiger Woods gaf haar ook al geen plezier. Weliswaar deed zowel haar management als dat van Woods geen enkele moeite het nieuws te ontkrachten, Vonn had haar ontmoetingen met Woods liever nog geheim gehouden.
Sinds half januari was Vonn weer in competitie en deed ze wat ze daarvoor ook vaak deed: winnen. Op de eerste WK-dag ging het echter faliekant mis. De Super G was vanwege de mist al ettelijke malen uitgesteld, de sneeuw was papperig en de race moest ook nog stilgelegd worden vanwege de val van een pistewerker. De man werd, net als Vonn een half uur later, per helikopter afgevoerd.
Mogelijk dat Vonn door al het oponthoud een gebrek aan concentratie kende. Ze maakte een rare beweging bij het neerkomen na een sprong, en verdraaide haar knie ernstig. Luid schreeuwend werd Vonn behandeld, voor ze – door de lucht – naar het ziekenhuis werd afgevoerd.
De Sloveense Tina Maze, met Vonn de grote favoriete, had juist voor de val van de Amerikaanse de beste tijd neergezet. De Zwitserse Lara Gut werd tweede, Vonns landgenote Julia Mancuso pakte brons. Overigens konden de laatste twintig dames niet meer naar beneden. De mist was weer teruggekeerd en het werd te donker. De voorlopige uitslag werd tot definitieve uitgeroepen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Skisport

Niet als ‘Eddie the Eagle’

 (Door Edward Swier)

HILVERSUM (GPD) – Rust zou hem, vooral geestelijk, goed doen, bekent Michiel de Ruiter. De week voorafgaande aan de Olympische Spelen staat dan ook al maanden in zijn agenda aangekruist. Niet omdat het er dan om gaat spannen, of omdat hij zijn koffer ruim op tijd moet inpakken, nee, de freestyle-springer zal komende week nuttig besteden. Tuurlijk, drie tot vier uur ‘droogtrainen’ op de trampoline en er tussendoor wat rek- en strekoefeningen staan ook op het programma. Maar, de ideale voorbereiding voor de Bussumse ski-acrobaat bestaat toch vooral uit genieten van het leven van alle dag. Op stap met zijn vrouw, ex-hockeyster Margriet Zegers en de drie kids. ,,Winkelen in het dorp. Of gewoon lekker thuis, wat bijkletsen met de benen op de bank”. Want, daar kwam het de voorbije, hectische maanden nooit van.

De 29-jarige Bussumer is juist terug uit de ijzige kou van het Canadese Le Relais, waar hij middels de zevende plek in de aldaar gehouden wereldbekerwedstrijd, olympische kwalificatie afdwong. Op het nippertje. Het is al maandagnacht, maar De Ruiter – inmiddels 36 uur klaarwakker, terwijl hij de nacht ervoor vanwege de spanning ook al deels heeft doorwaakt – maakt nog wel tijd voor een interview. Ruimschoots zelfs. De volgende dag reist hij, in de vroege morgen, alweer af naar het Franse ski-oord La Clusaz. Daar vindt vrijdag zijn laatste serieuze test voor Lillehammer plaats. Volgende week neemt De Ruiter, na acht maanden ‘jagen’, eindelijk eventjes gas terug, om vervolgens in Noorwegen aan zijn laatste klus te beginnen.

,,Margriet (die overigens in 1984 met goud terugkwam uit Los Angeles, red.) had me gewaarschuwd. Ik vond het soms zo stil. Stond, buiten mijn gezin gerekend, alleen in mijn streven om de Spelen te halen. Tenminste, dat dacht ik weleens. Nu het ticket eenmaal daar is, merk je pas hoe iedereen meeleeft. Er komt nogal wat op je af. Neem alleen de pers. Radio, tv, kranten, iedereen en alles duikt erop. Echt, een gekkenhuis. Heel leuk, maar ik verheug me nu al op volgende week”.

En de week daarop. Want, wanneer in Lillehammer het olympisch vuur wordt ontstoken, zal De Ruiter – die zich half december nog ernstig blesseerde en zijn droom daardoor bijna zag vervliegen – er toch bij zijn. Net als in 1992, in Albertville, waar hij twaalfde werd. Toen was freestyle-springen slechts een demonstratiesport. ,,Ik voel het verschil. Het moment dat ik me kwalificeerde…de beleving, zoveel mooier, intenser. Echt, iets waanzinnigs. Ik sta er bovendien veel beter voor dan in ’92. Toen kwam ik ook terug van een blessure, sprong ik met een kniebrace. Maar nu heb ik stukken harder getraind, zijn mijn sprongen veel beter. Ik ben er negen maanden full-time mee bezig geweest. Als mijn bekken, dat nu voor 98 procent hersteld is, zich ook goed houdt, moet het mogelijk zijn daar te vlammen”.

Zijn wilskracht, zo zegt hij zelf, bracht hem zover. ,,En, de hulp van bondsarts Peter Vergouwen en fysiotherapeut Jules Alberga”. Een zware val in de training, vlak voor wedstrijden in Piancavallo, bracht dat tweetal ongewild in beeld. ,,Ik ben, na die smak, nog even in ItaliÈe gebleven. Dacht dat het wel over zou gaan. Vergouwen, een geweldige vent trouwens, was echt woest, toen ik hem een week later toch maar opzocht. Mijn bekken is van elkaar geweest, bleek daardoor heel instabiel. Bovendien waren mijn buikspieren ernstig beschadigd. Normaal gesproken duurt herstel een jaar. Maar, ik moest en zou naar de Spelen gaan. De limiet halen. In mei had ik mijn blik al op oneindig gezet, mijn verstand bij wijze van spreken op nul. Ik wilde niet van mijn koers afwijken”, aldus De Ruiter, die zichzelf kan bedruipen door ’s zomers in heel Europa demonstraties op een waterschans te geven en bovendien ’s winters financiële steun krijgt van NOC*NSF en het Volvo Olympic Fund van de Nederlandse Ski Vereniging.

De Ruiter miste noodgedwongen drie wereldbekerwedstrijden. Bracht dagenlang in behandelkamers op Papendal door. ,,Twijfel? Ja die was er wel. Maar, ik heb van dag tot dag geleefd. En, iedere dag ging het beter, dus dat gaf absoluut moed en vertrouwen. Toen ik eenmaal weer voorzichtig op de trampoline kon springen, was ik al zielsgelukkig”, glimlacht de Bussumer, die voor hij in 1984 met freestyle-springen begon overigens al vijfvoudig Nederlands kampioen trampolinespringen was.

De Ruiter wilde echter te vlug te veel. ,,In Breckenridge, half januari, was ik er weer bij. Maar, alleen in de training. Ik miste de kracht. Bovendien kreeg mijn bekken daar in Amerika weer een fikse tik. Stom. Eigen schuld ook. Een week later, in Lake Placid, ging ik er voor, maar zat er niet meer in dan de negentiende plaats”. Wat De Ruiter restte was een tweetal kansen om te voldoen aan de olympische eis: een plek bij de eerste acht in een wereldbekerwedstrijd. ,,Ik maak me nu niet meer druk om die eis. Maar, eigenlijk was het zot. De bobbers mochten op het EK bij de eerste twintig eindigen. Dat is wel wat anders. Ik moest me bewijzen in een veld van 58 springers uit 21 landen, waarbij de verschillen minimaal zijn”.

Dat bleek in Le Relais. Met acht puntjes meer, het verschil tussen een ‘prima’ en een ‘goede’ landing, was De Ruiter tweede geweest. Dat geeft hoop voor Lillehammer, waar de wind (hoogstwaarschijnlijk) het springen van drievoudige salto’s met een dito aantal schroeven zal bemoeilijken. ,,Ik ben er zelf nog niet eerder geweest, maar van andere springers die er zijn wezen kijken, hoor ik dat het er altijd waait. Een venijnig windje. Maar, ik zal er niet neerstorten als een ‘Eddie the Eagle’. Ik sta echt mijn mannetje in Lillehammer”.

Voor De Gooi-en Eemlander, 3 februari 1994

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Skisport